Myanmar Book (audio and text)

 ဆရာဦးချစ်သိန်းသို့ အမှတ်တရ ဆရာ မောင်ပန်းမွှေးရဲ့ ကဗျာပို့စ်တခုကို ကြည့်ရင်း ဘာရယ်ကြောင့်မဟုတ်၊ ဆရာဦးချစ်သိန်းအကြောင်း ခေါင်းထဲ ရုတ်တရက် ဝင်လာမိတယ်။ ဒါဟာလည်း အမှတ်တရတခုပေါ့ဗျာ။ ကျနော်နှင့် ဆရာဦးချစ်သိန်း ဆရာဦးချစ်သိန်းအကြောင်း မသိသေးတဲ့သူတွေအတွက် ပြောရရင်— သူဟာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ထင်ရှားတဲ့ ဓာတုဗေဒ၊ ရူပဗေဒ ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်တွေကို ရေးသားပြုစုခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ နိုင်ငံအတွက် တကယ်လုပ်ဆောင်သွားခဲ့တဲ့ မော်ကွန်းတင်လောက်သူတွေအကြောင်း ပြောရင် သူ့နာမည်က ဘယ်တော့မှ ပါလေ့မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်ကတော့ ဆရာ့ကို သတိတရရှိနေမိတာမို့ နောက်လူတွေလည်း သိရှိသွားရအောင် ဒီအမှတ်တရဆောင်းပါးလေးကို ရေးသားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ မနေ့တနေ့ကပဲ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ၊ ကျနော် ငယ်ငယ်တုန်းက သိခဲ့တဲ့ ဆရာ့အကြောင်းကို သတိရနေမိတယ်။ ဆရာက ကျနော်တို့တအိမ်လုံးနဲ့လည်း ခင်မင်သလို၊ ကျနော့်ရဲ့ (ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့) အကိုကြီးအပေါ်မှာလည်း Mentor တယောက်လို လမ်းပြပေးခဲ့သူပါ။ ဆရာ့မှာ ကျူရှင်နှစ်ခုရှိပြီး တခုက ကုန်ဈေးတန်းလမ်းမှာ၊ နောက်တခုကတော့ မင်္ဂလာတောင်ညွန့်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှတ်တရ မြင်ကွင်းငယ်များ ခေတ်တခုမှာ 'ဃ' နံပါတ် ကားတွေကို ဖျက်သိမ်းတော...

စာတိုပေစလေးများမှသည် ပူလစ်ဇာဆုဆီသို့   (From Scraps to Pulitzer) မာဂရက် မစ်ချယ်လ် (Margaret Mitchell) သည် အတ္တလန်တာမြို့ရှိ သူမ၏ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေး၏ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မှန်ပြတင်းကို မိုးစက်ကလေးများ လာရောက်ရိုက်ခတ်သည့် အသံကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ လပေါင်းများစွာ အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေရအောင် လုပ်ခဲ့သည့် ခြေကျင်းဝတ် ဒဏ်ရာက ယခုထိ ကိုက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တချိန်က သူမသည် သတင်းထောက်တဦးအဖြစ် ရှုပ်ထောင်ခတ်နေသော သတင်းခန်းမထဲတွင် အပြေးအလွှား လှုပ်ရှားခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ သူမ၏ ကမ္ဘာလေးမှာ အပ်ချုပ်စင်တခု၊ စာရိုက်စက်တလုံးနှင့် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် ညနေခင်းများဆီသို့ ဦးတည်နေသော အထီးကျန် မွန်းလွဲပိုင်းများဖြင့် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အချိန်ကုန်လွန်စေရန်အတွက် သူမသည် ရှေးခေတ်တောင်ပိုင်းဒေသ (Old South)၊ စစ်ပွဲ၊ အချစ်၊ မာနနှင့် ရှင်သန်ခြင်းတို့အကြောင်း ဇာတ်လမ်းများကို စတင်ရေးသားခဲ့သည်။ စာမျက်နှာတမျက်နှာမှ ဆယ်မျက်နှာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဆယ်မျက်နှာမှ ရာဂဏန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဇာတ်ကွက်များကို အစီအစဉ်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ရေးချင်သလို ရေးခဲ့သည်— တရက်တွင် ပြင်းထန်သော စကားများ ရန်ဖြစ်ခန်းကို ရေးလိုက်၊...

  ပဟေဠိဆန်သော ပန်းချီကား  ဒေါက်တာ ခင်မောင်ညွန့် ရေးသည်  ငွေတာရီမဂ္ဂဇင်း ၁၉၇၀ ဖေဖော်ဝါရီလ လွန်ခဲ့သော ဇူလိုင်လတွင်းက ရန်ကုန်မြို့ သမတ ရုပ်ရှင်ရုံ၌ ‘မိုနာလီဇာကို ခိုးသွားခြင်း’ (Theft of Mona Lisa) ခေါ် ရုပ်ရှင်ကားပြသခဲ့ပါသည်။ ဇာတ်လမ်းမှာ ကမ္ဘာကျော်ပန်းချီကား ‘မိုနာလီဇာ’ ကို ခိုးယူခြင်းကို အကြောင်းပြုလာသော အချစ်ဇာတ်လမ်းဖြစ်ပြီး အစအဆုံး လူငယ်လူရွယ်တို့ အကြိုက် ဇာတ်ကားတခုဖြစ်သည်။ ဇာတ်ကားပြသည့်ရက်မှစပြီး သည့်နောက်လများအထိ ဤစာရေးသူအား ကျောင်းသားကျောင်းသူများက ယင်းပန်းချီကားအကြောင်းနှင့် ဆွဲသူ ပန်းချီဆရာ့အတ္ထုပ္ပတ္တိကို မေးကြပါသည်။ သမိုင်း သင်စဉ်က ‘ရီနေဆန်း’ ခေါ် စာပေကျမ်းဂန်နှင့် အနုပညာများ ဆန်းသစ်လာသော ခေတ်ကိုသင်ရာတွင် လီယိုနာဒိုဒါဗင်ချီအပါအဝင် အနုပညာရှင်များအကြောင်း သင်ပေးခဲ့၏။ သို့သော် ဤမျှစိတ်မဝင်စားခဲ့ကြပါ။ ရုပ်ရှင်ကား ကြည့်ပြီးခါမှ သမိုင်း ဘာသာယူသော ကျောင်းသားရော မယူသောကျောင်းသားပါ ယင်းပန်းချီကား၏ ခေတ်သမိုင်းကို အငမ်းမရစိတ်ဝင်စားပြီး သိလိုလာကြပါသည်။ တိုက်ဆိုင်သွားသော အကြောင်းတရပ်မှာ ဇူလိုင်လ ၁၀-ရက်မှ ၁၂-ရက်အထိ ပညာရေးတက္ကသိုလ် အားကစားရုံ၌ သမိုင်းပစ္စည်းပြပွဲကျင်းပရာ ပြခန်းထ...

 စာအကြောင်း ပေအကြောင်း  “ဝတ္ထုဇာတ်လမ်း အရေးမကြီးဘူးလို့ ဆရာက ပြောတယ်။ ဇာတ်လမ်းကို အားပြုတဲ့ဝတ္ထုကိုပဲ စာဖတ်ပရိသတ်ကကြိုက်တာ။ ဇာတ်လမ်းက ဆွဲဆောင်လို့ ဝတ္ထုကိုဖတ်တော့ ဝတ္ထုထဲမှာပါတဲ့ ပညာပေးအခန်းတွေကို ဖတ်ဖြစ်ပြီး ပညာမတိုးဘူးလားဆရာ” “ဇာတ်လမ်းအရေးမကြီးဘူးဆိုတဲ့ စကားထဲမှာ ဇာတ်လမ်းဟာမလိုတော့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မပါဘူးဆိုတာကိုပထမဦးဆုံး မှတ်ထားလိုက်စေချင်ပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းလိုပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဇာတ်လမ်းမှာ ဇာတ်ကွက်အချိန်အဆက်တွေ ပုံစံချပြီး ရှေ့ပိုင်းက ဖြစ်ထားတဲ့အချက်ကို နောက်အကွက် ဆိုက်တော့မှ ဖော်ပြတာမျိုး။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ပုံစံအကွက်ရိုက်ပြီး ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးဟာ စာဖတ်တဲ့ လူကို ဆွဲဆောင်တယ်ဆိုတာ များသောအားဖြင့်တော့ မှန်ပါတယ်။ စာဖတ်ပရိသတ်ရဲ့အရည်အချင်းပေါ်မှာ အများကြီးတည်တယ်။ ပုံပြောတာကိုပဲ ကြိုက်နေသေးရင်တော့ ဇာတ်လမ်းအဓိကဝါဒဟာ ဝတ္ထုလောကမှာ ရှိနေအုံးမှာဘဲ” “ဝတ္ထုဆိုတာ ပုံပြင်အချောစားဘဲ မဟုတ်လား ဆရာ။ ပုံပြင်ကစပြီး ဝတ္ထုအဆင့်ကိုရောက်လာတာ ဘဲမဟုတ်လား” “ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအဆင့်အထိ ပုံပြင်သဘောဘဲရှိနေသေးတယ်။ အခုခေတ်မှာ အဲဒီအဆင့်ကတက်ပြီး ဝတ္ထုဟာ ဘဝကိုထင်ဟပ်တဲ့ အနုပညာစာပေဖြစ်လာဘို့လိုပြီ” “ဘယ်လိုဖြ...

  အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၂၆) ချစ်လှစွာသော တူမောင်မှားထံသို့... အခုတခါမှာတော့ ငါတို့ရဲ့ ‘လူနာ’ ရဲ့ အချစ်ရေး ဆက်ဆံရေးအပေါ်မှာပဲ ငါ ထပ်ပြီး အာရုံစိုက်လိုက်ပြန်တယ်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ အခြေအနေတွေက အကောင်းဘက်မှာ ရှိနေဆဲပဲ—လူနာနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးဟာ တဦးပေါ်တဦး တကယ်ပဲ ဂရုစိုက်ကြတယ်၊ ကြင်နာကြတယ်၊ အလေးထားကြသလို စစ်မှန်ကြတယ်။ ဒါဆိုရင် ဒီလို ခိုင်မာတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးကို ငါတို့ဘက်က ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပုပ်ပွအောင် လုပ်မလဲ? ငါတို့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ပြုံးလိုက်စမ်း တူမောင်။ အဖြေကတော့ အင်မတန် သိမ်မွေ့လှတဲ့ ‘အတ္တကင်းခြင်း’ (Unselfishness) ဆိုတဲ့ အယူအဆအမှန်ကို တလွဲတချော် ဖြစ်အောင် ပုံဖျက်ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ။ လူသားတွေဟာ အတ္တကင်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို တလွဲနားလည်နေတတ်ကြတာ ငါတို့အတွက် အကွက်ကောင်းပဲ။ သူတို့က ဒါကို အမြဲတမ်း အလျော့ပေးနေခြင်း၊ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေးဆပ်စွန့်လွှတ်နေခြင်းနဲ့ အမြဲတမ်း တပါးသူကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်နေခြင်းလို့ အပေါ်ယံခွက်ထဲ ထည့်ပြီး တွေးတတ်ကြတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ အင်မတန် ကောင်းမွန်တဲ့ အပြုအမူလို့ ထင်ရပေမယ့် အဲဒီအထဲမှာ ရှိတဲ့ အားနည်းချက်အကွက်ကို ဦးရီး မြင်နေရတယ်။...

  အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၂၅) ချစ်လှစွာသော တူမောင်မှားထံသို့... ငါ အခုစာကို အသစ်အဆန်းဖြစ်တဲ့ တိုက်ကွက်တခုနဲ့ ရေးလိုက်တာပါ။ အဲဒါကတော့ လူသားတွေရဲ့ ‘အသစ်အဆန်းကို မက်မောတွယ်တာတဲ့ စိတ်အာရုံ’ ကို အသုံးချဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ လူသားတွေမှာ သဘာဝအလျောက် အရာရာကို ရိုးအီငြီးငွေ့လွယ်တဲ့ ဗီဇအခံတခု ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်ထားရမယ်။ သူတို့ဟာ အတွေ့အကြုံသစ်တွေ၊ အတွေးအခေါ်သစ်တွေနဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းအသစ်တွေကို အမြဲ တမ်းတနေတတ်ကြတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ ဘာမှအန္တရာယ်မရှိတဲ့ သာမန်စိတ်အခြေအနေတခုလို့ ထင်ရပေမယ့် ငါတို့အတွက်တော့ အင်မတန် စွမ်းအားကြီးတဲ့ အခွင့်အရေးတခုပဲ။ အဲဒီအတွက် ငါပြောပြမယ့် လှည့်ကွက်တွေကို မောင်မှား... မင်း သေချာ ကိုင်တွယ်စမ်း။ ပထမနည်းဗျူဟာ - အသစ်အဆန်းကို အမြဲတစေ ဆာလောင်နေအောင် လုပ်ခြင်း လူနာ့စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုအတွေးမျိုးတွေ အမြဲ စိုးမိုးနေအောင် သွေးထိုးပေးရမယ်— “နောက်ထပ် ဘာအသစ်လာဦးမလဲ?”၊ “ဘာထူးခြားတာ ရှိသေးလဲ?”၊ “ဒါကြီးကတော့ ရိုးအီပြီး ပျင်းစရာကောင်းလာပြီ...” ဆိုတာမျိုးပေါ့။ အဲဒီအခါ တည်ငြိမ်တဲ့အရာ၊ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝတဲ့အရာနဲ့ ကိုယ့်ဆီမှာ ရှိနေပြီးသားဖြစ်တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့အရာတွေအပေါ် တန်ဖိုးထား...

  အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၂၄) ချစ်လှစွာသော တူမောင်မှားထံသို့... ငါ အခုစာကို ဆန်းသစ်တဲ့ နည်းဗျူဟာတခုနဲ့ ရေးလိုက်တာပါ။ လက်ရှိမှာ ငါတို့ရဲ့ ‘လူနာ’ ဟာ အခြေအနေ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေတယ်—ယုံကြည်ခြင်းတရားလည်း ကြီးထွားလို့နေတယ်၊ အချစ်ရေး ဆက်ဆံရေးကလည်း ခိုင်မြဲနေတဲ့အပြင်၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေ ဝန်းရံနေတာမို့ ဗြောင်အတိုင်း တိုက်ခိုက်ဖို့က မလွယ်ကူလှဘူး။ ဒါကြောင့် ငါဟာ ပိုပြီးတော့ အန္တရာယ်များတဲ့ လမ်းကြောင်းတခုကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ အဲဒါကတော့—လူနာ့ကို အတွင်းကနေ လှိုက်စားပုပ်ပွသွားအောင် ‘အတွင်းလှိုက် အဆိပ်ခတ်ခြင်း’ ပဲ ဖြစ်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်အသစ်ကတော့ ‘မာနတရား’ (Pride) ပဲ။ လူနာ့ဆီမှာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အင်မတန် ကောင်းမွန်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ အချက်တခုကို ငါတို့ အသုံးချရမယ်။ အဲဒါကတော့ လူနာဟာ အခုဆို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစုအဖွဲ့တခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ခံယူစပြုလာတာပဲ—ကိုယ်ဟာ တကယ့် ‘ယုံကြည်သူတဦး’၊ တရားဓမ္မအပေါ် ‘အလေးအနက်ထားသူ’ သို့မဟုတ် ‘အပ်နှံထားသူ’ ဆိုတဲ့ ခံယူချက်မျိုးပေါ့။ အဲဒီ စရိုက်လက္ခဏာ သရုပ်မှန်ကို ငါတို့ဘက်က အကွက်ကျကျ ကစားရမယ်။ ပထမနည်းဗျူဟာ - “အစုအဖွဲ့ အထက်တန်းဆန်မှု” ...

  အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၂၃) ချစ်လှစွာသော တူမောင်မှားထံသို့... လူနာ အချစ်စစ်နဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့ ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကနေ ငါ အခုတော့ စိတ်နည်းနည်းပြန်အေးသွားပြီး မင်းဆီ စာပြန်ရေးလိုက်တာပါ။ ဒီဆက်ဆံရေးကို ဗြောင်အတိုင်း တိုက်ခိုက်ဖို့က ခက်ခဲလွန်းတာမို့ ငါတို့ နည်းဗျူဟာအသစ်တခုဆီ လမ်းကြောင်းပြောင်းရမယ်။ အဲဒါကတော့—လူနာ့ရဲ့ ‘ယုံကြည်ခြင်း သစ္စာတရား’ အပေါ် နားလည်မှုကို ရှုပ်ထွေးဝေခွဲမရဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်ဖို့ပဲ။ ငါ ရှင်းပြမယ် တူမောင်။ လူနာ့ကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတွေကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ငြင်းပယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေမယ့်အစား... သူ့ကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုရဲ့ ‘မှားယွင်းတဲ့ ပုံစံခွက်’ တခုအပေါ် အဟုတ်မှတ်ပြီး သက်ဝင်သွားအောင် လုပ်တာက ပိုပြီးတော့တောင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသေးတယ်။ အဲဒီအတွက် ငါပြောပြမယ့် လှည့်ကွက်တွေကို မောင်မှား... မင်း သေချာ ကိုင်တွယ်စမ်း။ ပထမနည်းဗျူဟာ - ကိုးကွယ်မှုကို ခေတ်ရေစီးကြောင်းတခု ဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်း လူနာ့ကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုဆိုတာ တည်ငြိမ်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ အမှန်တရားတခုလို့ မမြင်စေဘဲ ခေတ်ဆန်းတက်ကြွတဲ့အရာ၊ ခေတ်မီတဲ့အရာ၊ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတဲ့အရာတခုလို ထင်မှတ်သွားအောင် မြှောက်ပင့်ပေ...

  အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၂၂) ချစ်လှစွာသော တူမောင်မှားထံသို့... ငါ အခုစာကို ရေးနေတာ အင်မတန် ဒေါသထွက်စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ စိတ်အခြေအနေနဲ့ ရေးနေတာပဲ။ ငါတို့ဘက်က ကြည့်မယ်ဆိုရင် အဆိုးဝါးဆုံး၊ အောက်တန်းအကျဆုံး အန္တရာယ်ကိစ္စတခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီ။ အဲဒါကတော့—ငါတို့ရဲ့ ‘လူနာ’ ဟာ အချစ်စစ်အချစ်မှန်နဲ့ ချစ်မိသွားတာပဲ။ ရိုးရိုးသာမန် အပေါ်ယံ သာယာမှုမျိုး မဟုတ်ဘူး တူမောင်။ ဒါဟာ အင်မတန် စစ်မှန်တယ်၊ ကြည်နူးချမ်းမြေ့စရာကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ရေးရာဘက်မှာ သိပ်ကို ကောင်းမွန်လွန်းနေတယ်။ ပိုပြီးတော့ အော့နှလုံးနာဖို့ကောင်းတာက သူ ချစ်မိသွားတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ရန်သူ့အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း သစ္စာတရား သိပ်ကို ခိုင်မြဲတဲ့အပြင်၊ အင်မတန် ရိုးသားဖြူစင်ပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့သူ ဖြစ်နေတာပဲ။ ငါ့မှာ အဲဒီမိန်းကလေးအကြောင်းကို စာနဲ့ရေးပြဖို့တောင် စက်ဆုပ်လွန်းလို့ လက်တုန်မိတယ်။ သူဟာ ရွှင်လန်းတက်ကြွပေမယ့် အပေါ်ယံမဆန်ဘူး၊ ဉာဏ်ပညာရှိပေမယ့် မာနမကြီးဘူး၊ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ခွန်အားနဲ့ သီလတရားတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် လူနာ့ဆီမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ လူနာဟာ ပိုပြီး ပျော်ရွှင်လာတယ်၊ ပိုပြီး တည်ငြိမ်ရင့်...

  အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၂၁) ချစ်လှစွာသော တူမောင်မှားထံသို့... မင်းဆီကို ငါ ထက်မြက်ပြတ်သားတဲ့ အာရုံစိုက်မှုတခုနဲ့ စာရေးလိုက်တာပါ။ အခုတခါ ငါတို့ ဆွေးနွေးရမယ့် အကြောင်းအရာကတော့ အင်မတန် ရိုးရှင်းလှပေမယ့် စွမ်းအားကြီးမားလှတဲ့ ‘လူနာရဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်’ အကြောင်းပဲ ဖြစ်တယ်။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ ‘အချိန်’ အပေါ်မှာ ထားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ပေါ့။ ပထမဦးဆုံး မှတ်ထားရမယ့် အဓိကအတွေးအခေါ်ကတော့ လူသားတွေဟာ သဘာဝအလျောက် ဒီလိုမျိုး တွေးတတ်ကြတာပဲ— “ဒါ ငါ့အချိန်ပဲ”၊ “ဒါ ငါ့အစီအစဉ်တွေပဲ” တဲ့။ သူတို့ရဲ့ ဒီလို အထင်အမြင်လွဲမှားမှုဟာ ငါတို့အတွက်တော့ အင်မတန် အသုံးတည့်လှတယ်။ လူနာဟာ နေ့စဉ် မနက်မိုးလင်း နိုးထလာတိုင်း သူ့ရဲ့ အချိန်ဇယားတွေဟာ သူ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ကွက်တိ ဖြစ်ရမယ်၊ သူ့ရဲ့ အချိန်တွေအားလုံးဟာ သူ့တဦးတည်းကိုပဲ အပိုင်ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ အမြဲ မျှော်လင့်နေတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီအချိန်ဇယားကို ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မယ့် အရာတခုခု ကြုံလာရတဲ့အခါ—ဥပမာ အချိန်ကြန့်ကြာသွားတာမျိုး၊ တစုံတယောက်က အကူအညီလာတောင်းတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အဆင်မပြေမှု သေးသေးမွှားမွှားလေးတခု ကြုံရတာမျိုးမှာ—သူဟာ ချက်ချင်းပဲ စိတ်အလိုမကျ ဖြစ်လာတယ်၊ စိတ်ပျက်လ...