အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၂၅)

ချစ်လှစွာသော တူမောင်မှားထံသို့...

ငါ အခုစာကို အသစ်အဆန်းဖြစ်တဲ့ တိုက်ကွက်တခုနဲ့ ရေးလိုက်တာပါ။ အဲဒါကတော့ လူသားတွေရဲ့ ‘အသစ်အဆန်းကို မက်မောတွယ်တာတဲ့ စိတ်အာရုံ’ ကို အသုံးချဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ လူသားတွေမှာ သဘာဝအလျောက် အရာရာကို ရိုးအီငြီးငွေ့လွယ်တဲ့ ဗီဇအခံတခု ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်ထားရမယ်။ သူတို့ဟာ အတွေ့အကြုံသစ်တွေ၊ အတွေးအခေါ်သစ်တွေနဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းအသစ်တွေကို အမြဲ တမ်းတနေတတ်ကြတယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ ဘာမှအန္တရာယ်မရှိတဲ့ သာမန်စိတ်အခြေအနေတခုလို့ ထင်ရပေမယ့် ငါတို့အတွက်တော့ အင်မတန် စွမ်းအားကြီးတဲ့ အခွင့်အရေးတခုပဲ။ အဲဒီအတွက် ငါပြောပြမယ့် လှည့်ကွက်တွေကို မောင်မှား... မင်း သေချာ ကိုင်တွယ်စမ်း။

ပထမနည်းဗျူဟာ - အသစ်အဆန်းကို အမြဲတစေ ဆာလောင်နေအောင် လုပ်ခြင်း

လူနာ့စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုအတွေးမျိုးတွေ အမြဲ စိုးမိုးနေအောင် သွေးထိုးပေးရမယ်—“နောက်ထပ် ဘာအသစ်လာဦးမလဲ?”၊ “ဘာထူးခြားတာ ရှိသေးလဲ?”၊ “ဒါကြီးကတော့ ရိုးအီပြီး ပျင်းစရာကောင်းလာပြီ...” ဆိုတာမျိုးပေါ့။ အဲဒီအခါ တည်ငြိမ်တဲ့အရာ၊ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝတဲ့အရာနဲ့ ကိုယ့်ဆီမှာ ရှိနေပြီးသားဖြစ်တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့အရာတွေအပေါ် တန်ဖိုးထားကျေးူးတင်ရမယ့်အစား... သူဟာ အမြဲတမ်း စိတ်မငြိမ်မသက်နဲ့ လေလွင့်နေလိမ့်မယ်။

ဒုတိယနည်းဗျူဟာ - အပြောင်းအလဲဆိုတာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်လို့ ထင်မှတ်စေခြင်း

လူနာဟာ ရှေးဟောင်းအရာတွေက တန်ဖိုးနည်းပြီး၊ အသစ်အဆန်းတွေကပဲ အလိုအလျောက် ပိုကောင်းတယ်လို့ မျက်ကန်းယုံကြည်လာအောင် လုပ်ရမယ်။ အဲဒီအခါ သူဟာ မိမိရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေကို ခဏခဏ ပြောင်းလဲလိမ့်မယ်၊ အယူအဆတခုကနေ တခုဆီ ချက်ချင်း ခုန်ကူးလိမ့်မယ်၊ ဘယ်အရာမှာမှလည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အခြေမချနိုင်တော့ဘူး။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု၊ နေ့စဉ်အလေ့အထတွေနဲ့ နောက်ဆုံး... သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေကိုပါ လိုက်ပြီး ယိမ်းယိုင်ပျက်ပြားသွားစေလိမ့်မယ်။

တတိယနည်းဗျူဟာ - ယုံကြည်ခြင်းကို ဖက်ရှင်တခု ဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်း

ဦးရီး အလိုရှိဆုံးအကွက်ကတော့... ဒီအချက်ကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုကဏ္ဍမှာ အသုံးချဖို့ပဲ။ ယုံကြည်ခြင်းတရားဆိုတာ တည်ကြည်စွဲမြဲရမယ့်အရာလို့ မမြင်စေဘဲ၊ အမြဲတမ်း ခေတ်မီအောင် အဆင့်မြှင့်နေရမယ့်အရာ၊ စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ့်အရာ၊ ခဏခဏ ပုံစံပြောင်းနေရမယ့် အရာတခုလို ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်စမ်း။

လူနာက “ငါကတော့ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့၊ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ကိုးကွယ်မှုပုံစံမျိုးကို လိုချင်တယ်” လို့ တွေးလာတဲ့အခါ... ယုံကြည်ခြင်းတရားဟာ ခေတ်ရေစီးကြောင်း ဖက်ရှင်တခု၊ ကိုယ်ပိုင်အကြိုက် ဝါသနာတခုနဲ့ ခဏတာ စိတ်ဝင်စားမှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။

စတုတ္ထနည်းဗျူဟာ - နက်ရှိုင်းမှုကို တားဆီးပစ်ခြင်း

ငါတို့ရဲ့ တကယ့်ပန်းတိုင်က ရှင်းရှင်းလေးပဲ တူမောင်။ လူနာ့ကို ဘယ်တော့မှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အခြေမချနိုင်အောင် အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားကူးပြောင်းနေစေဖို့ပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရန်သူ့နိုင်ငံတော်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နက်ရှိုင်းမှုဆိုတာ အချိန်ပေးခြင်း၊ အမြဲတစေ တည်ကြည်စွဲမြဲခြင်းနဲ့ ငြီးငွေ့စရာတွေကို ကြံ့ကြံ့ခံ ဖြတ်သန်းခြင်းတို့ လိုအပ်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူနာက အသစ်အဆန်းတွေနောက်ပဲ အမြဲ လိုက်ရှာနေမယ်ဆိုရင်တော့... သူဟာ ဘယ်တော့မှ ခိုင်မာတဲ့ အလေ့အထကောင်းတွေ မတည်ဆောက်နိုင်တော့ဘူး၊ စစ်မှန်တဲ့ အသိဉာဏ်လည်း မရရှိနိုင်တော့ဘဲ အရာရာရဲ့ အပေါ်ယံအကြောတင်တင်မှာပဲ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေတော့မှာ သေချာတယ်။

သတိချပ်ရန် အမှောင်ပညာ

တူမောင်မှား... မှတ်ထားရမယ့် အဓိကသင်ခန်းစာကတော့ လူသားတွေဟာ ‘ရိုးအီနေတဲ့ အဟောင်းကြီး’ (The Same Old Thing) ဆိုတဲ့ အခြေအနေကို သေလုမတတ် ကြောက်ရွံ့တတ်ကြတာပဲ။ သူတို့ဟာ ပုံမှန်အလုပ်တွေ၊ တည်ငြိမ်မှုတွေနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသား အရာတွေကို စုန်းပြူးလို သဘောထားလာတတ်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ အရေးကြီးဆုံးအရာ အများစုဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ကြီးထွားလာရတာဖြစ်ပြီး၊ အမြဲတမ်း တတည်တငြိမ်ငြိမ် ရှိနေရတာမျိုးဖြစ်ကာ၊ ခဏခဏ ပြောင်းလဲနေလို့ မရဘူးဆိုတာ ငါတို့ သိထားရမယ်။ ငါတို့အတွက် အန္တရာယ်က အပြောင်းအလဲ သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ အမြဲတမ်း အသစ်အဆန်းကိုပဲ တောင်းတနေပြီး၊ တကယ့်အနှစ်သာရတွေကို တန်ဖိုးမထားတတ်ဘဲ၊ ဘယ်အရာမှာမှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မရှိတော့တဲ့ ‘စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှု’ ပဲ။

ရန်သူ့နိုင်ငံတော်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကြီးထွားမှုဆိုတာ အမြဲတစေ တည်ကြည်စွဲမြဲမှု၊ သည်းခံခြင်းနဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အရာတွေအပေါ်မှာပဲ စိုက်လိုက်မတ်မတ် တည်ရှိနေခြင်းတို့အပေါ်မှာ အခြေခံတာမို့... လူနာ့ကို အဲဒီလမ်းပေါ် ရောက်မသွားစေဘဲ အသစ်အဆန်း အမှောင်ဝဲဩဃထဲမှာပဲ အမြဲ လေလွင့်နေအောင် မောင်မှား... မင်း သေချာ အကွက်ဆင်စမ်းပါ။

မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို စောင့်မျှော်လျက်...

မင်းရဲ့ ဦးရီး၊

မိစ္ဆာကြီး ဦးမှောင်