စာတိုပေစလေးများမှသည် ပူလစ်ဇာဆုဆီသို့

စာတိုပေစလေးများမှသည် ပူလစ်ဇာဆုဆီသို့ 

(From Scraps to Pulitzer)

မာဂရက် မစ်ချယ်လ် (Margaret Mitchell) သည် အတ္တလန်တာမြို့ရှိ သူမ၏ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေး၏ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မှန်ပြတင်းကို မိုးစက်ကလေးများ လာရောက်ရိုက်ခတ်သည့် အသံကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ လပေါင်းများစွာ အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေရအောင် လုပ်ခဲ့သည့် ခြေကျင်းဝတ် ဒဏ်ရာက ယခုထိ ကိုက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တချိန်က သူမသည် သတင်းထောက်တဦးအဖြစ် ရှုပ်ထောင်ခတ်နေသော သတင်းခန်းမထဲတွင် အပြေးအလွှား လှုပ်ရှားခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ သူမ၏ ကမ္ဘာလေးမှာ အပ်ချုပ်စင်တခု၊ စာရိုက်စက်တလုံးနှင့် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် ညနေခင်းများဆီသို့ ဦးတည်နေသော အထီးကျန် မွန်းလွဲပိုင်းများဖြင့် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်ကုန်လွန်စေရန်အတွက် သူမသည် ရှေးခေတ်တောင်ပိုင်းဒေသ (Old South)၊ စစ်ပွဲ၊ အချစ်၊ မာနနှင့် ရှင်သန်ခြင်းတို့အကြောင်း ဇာတ်လမ်းများကို စတင်ရေးသားခဲ့သည်။ စာမျက်နှာတမျက်နှာမှ ဆယ်မျက်နှာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဆယ်မျက်နှာမှ ရာဂဏန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဇာတ်ကွက်များကို အစီအစဉ်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ရေးချင်သလို ရေးခဲ့သည်— တရက်တွင် ပြင်းထန်သော စကားများ ရန်ဖြစ်ခန်းကို ရေးလိုက်၊ နောက်တရက်တွင် ကြေကွဲဖွယ် ခွဲခွာခြင်းအခန်းကို ရေးလိုက်နှင့် ဖြစ်သည်။ အခန်းတခန်းချင်းစီကို မနီလာစာအိတ်ကြီးများထဲသို့ ထည့်ပြီး တိုက်ခန်း၏ နေရာအနှံ့အပြား— မျက်နှာသုတ်ပုဝါများအောက်၊ ဘီရိုထဲနှင့် ကုတင်အောက်တို့တွင် ဝှက်ထားခဲ့သည်။

မာဂရက်သည် ဤဇာတ်လမ်းကြီး အမှန်တကယ် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ တနေ့လုံး ဘာတွေစာရိုက်နေတာလဲဟု သူငယ်ချင်းများက မေးသည့်အခါ သူမက "အဆွေးအမြုံ စာတိုပေစလေးတွေပါ" ဟု ရယ်မောကာ ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။ တစုံတယောက်က ထိုစာများကို ဖတ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု တွေးမိသွားမည်ကို သူမ လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ၁၉၃၅ ခုနှစ်တွင် မက်မီလန် (Macmillan) စာအုပ်တိုက်မှ လာရောက်လည်ပတ်သော စာတည်းတဦးဖြစ်သူ ဟာရိုး လာသမ် (Harold Latham) သည် စာရေးဆရာအသစ်များကို ရှာဖွေရန် အတ္တလန်တာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူများက မာဂရက်အား စာမူကို စာတည်းထံ ပြသရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသော်လည်း သူမက ထပ်ခါတလဲလဲ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစုံတယောက်က သူမအား "သူမဟာ ဘယ်တော့မှ စာအုပ်အစစ်အမှန်တအုပ်ကို ရေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု စနောက်ပြောင်ပြောင် ပြောဆိုပြီးနောက်တွင်မှ မာနတရားက ကြောက်ရွံ့မှုကို အနိုင်ယူသွားခဲ့သည်။

ဒေါသနှင့် ရှက်စိတ်ကြောင့် မျက်နှာတပြင်လုံး နီမြန်းလျက် သူမသည် တိုက်ခန်း၏ ထောင့်အစုံအလင်မှ စာအိတ်များကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ စာမူပုံကြီးမှာ မဟားတရား ကြီးမားလှသည်။ စာမျက်နှာများ အခန်းအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားသောအခါ ဟာရိုး လာသမ်မှာ အံ့ဩမှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ စာမူကြီးကို အိမ်သို့ သယ်ဆောင်သွားရန်အတွက် သူသည် ခရီးဆောင်သေတ္တာတလုံးပင် ဝယ်ယူခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုလုံးချင်းဝတ္ထုကြီး၏ အမည်မှာ "Gone with the Wind" (လေရူးသုန်သုန်) ဖြစ်သည်။

နှစ်နှစ်အကြာတွင် ထိုဝတ္ထုသည် စာပေဆိုင်ရာ ပူလစ်ဇာဆု (Pulitzer Prize for Fiction) ကို ဆွတ်ခူးခဲ့သည်။ အမေရိကတဝှမ်းလုံးမှ စာဖတ်ပရိသတ်များ— နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် တကမ္ဘာလုံးမှ စာဖတ်ပရိသတ်များ— သည် စကားလက် အိုဟာရာ (Scarlett O’Hara) နှင့် ရက်တ် ဘတ္တလာ (Rhett Butler) တို့ကို စွဲလန်းနှစ်သက်သွားခဲ့ကြသည်။ စာအုပ်စောင်ရေ သန်းပေါင်းများစွာ ရောင်းချခဲ့ရသည်။ တချိန်က သူမ၏ စာမျက်နှာများကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါများအောက်တွင် ဝှက်ထားခဲ့ဖူးသော အရှက်အကြောက်ကြီးသည့် အမျိုးသမီး မာဂရက် မစ်ချယ်လ်သည် သမိုင်းတွင် အကျော်ကြားဆုံး ဝတ္ထုကြီးတအုပ်ကို ရေးသားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ရရှိလာသော ကျော်ကြားမှုများရှိသော်ငြား သူမသည် နောက်ထပ် မည်သည့်ဝတ္ထုကိုမျှ ထပ်မံထုတ်ဝေခြင်း မရှိတော့ပေ။

တခါတရံတွင် ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲစေမည့် ဇာတ်လမ်းတပုဒ်သည် ၎င်း၏ ပုန်းအောင်းရာနေရာမှ ထွက်လာရန်အတွက် သတ္တိရှိရှိ စွန့်စားရမည့် အခိုက်အတန့်လေးတခုသာ လိုအပ်တတ်ပါသည်။