အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၂၁)

 

အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၂၁)

ချစ်လှစွာသော တူမောင်မှားထံသို့...

မင်းဆီကို ငါ ထက်မြက်ပြတ်သားတဲ့ အာရုံစိုက်မှုတခုနဲ့ စာရေးလိုက်တာပါ။ အခုတခါ ငါတို့ ဆွေးနွေးရမယ့် အကြောင်းအရာကတော့ အင်မတန် ရိုးရှင်းလှပေမယ့် စွမ်းအားကြီးမားလှတဲ့ ‘လူနာရဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်’ အကြောင်းပဲ ဖြစ်တယ်။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ ‘အချိန်’ အပေါ်မှာ ထားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ပေါ့။

ပထမဦးဆုံး မှတ်ထားရမယ့် အဓိကအတွေးအခေါ်ကတော့ လူသားတွေဟာ သဘာဝအလျောက် ဒီလိုမျိုး တွေးတတ်ကြတာပဲ—“ဒါ ငါ့အချိန်ပဲ”၊ “ဒါ ငါ့အစီအစဉ်တွေပဲ” တဲ့။ သူတို့ရဲ့ ဒီလို အထင်အမြင်လွဲမှားမှုဟာ ငါတို့အတွက်တော့ အင်မတန် အသုံးတည့်လှတယ်။

လူနာဟာ နေ့စဉ် မနက်မိုးလင်း နိုးထလာတိုင်း သူ့ရဲ့ အချိန်ဇယားတွေဟာ သူ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ကွက်တိ ဖြစ်ရမယ်၊ သူ့ရဲ့ အချိန်တွေအားလုံးဟာ သူ့တဦးတည်းကိုပဲ အပိုင်ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ အမြဲ မျှော်လင့်နေတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီအချိန်ဇယားကို ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မယ့် အရာတခုခု ကြုံလာရတဲ့အခါ—ဥပမာ အချိန်ကြန့်ကြာသွားတာမျိုး၊ တစုံတယောက်က အကူအညီလာတောင်းတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အဆင်မပြေမှု သေးသေးမွှားမွှားလေးတခု ကြုံရတာမျိုးမှာ—သူဟာ ချက်ချင်းပဲ စိတ်အလိုမကျ ဖြစ်လာတယ်၊ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်လာတယ်၊ နောက်ဆုံး... သူ့အပေါ် မတရားလုပ်ခံရတယ်လို့တောင် ခံစားလာရတတ်တယ်။ ဒီလို တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရတာ ငါ သိပ်သဘောကျတာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါဟာ သူ့ရင်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ “ငါ့အချိန်ကို ငါပဲ အပြည့်အစုံ ချုပ်ကိုင်ခွင့် ရှိရမယ်” ဆိုတဲ့ အတ္တမျှော်လင့်ချက်ကို ဗြောင်ပြလိုက်လို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီအတွက် ငါပြောပြမယ့် နည်းဗျူဟာတွေကို မောင်မှား... မင်း သေချာ ကိုင်တွယ်စမ်း။

ပထမနည်းဗျူဟာ - အခွင့်အရေးရထိုက်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှောက်ပင့်ပေးခြင်း

လူနာ့စိတ်ထဲမှာ သူ့အချိန်ဟာ သိပ်ကို တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်၊ သူ့အစီအစဉ်တွေက သိပ်ကို အရေးကြီးပါတယ်၊ ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မှုတွေဟာ မတရားဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဝင်နေအောင် မောင်မှား... မင်းဘက်က အမြဲ သွေးထိုးပေးရမယ်။ အဲဒီအခါ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေကစလို့ သူ့ကို ဒေါသထွက်လာစေလိမ့်မယ်။ ဘေးလူက စကားတောင်ရှည်ရှည် ပြောခွင့်မရှိဘူး၊ မမျှော်လင့်ဘဲ အလုပ်တခုခု ပေါ်လာရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အနည်းငယ် ကြန့်ကြာသွားရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဇီဇာကြောင်လာလိမ့်မယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လူနာဟာ စိတ်ဆိုးလွယ်သူ၊ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သူနဲ့ ကိုယ့်အတ္တကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်သူတဦး ဖြစ်လာတော့တာပဲ။

ဒုတိယနည်းဗျူဟာ - ဘဝတခုလုံးကို “ငါ့အပိုင်” လို့ ထင်မှတ်စေခြင်း

ဒီအယူအဆကို အချိန်တင်မကဘဲ ဘဝရဲ့ အခြားအရာတွေအထိပါ ငါတို့ ပြန့်ပွားအောင် လုပ်ရမယ်။ လူနာ့ကို အရာရာမှာ “ငါ့နေ့ရက်”၊ “ငါ့အခန်း”၊ “ငါ့အခွင့်အရေး”၊ “ငါ့ရဲ့ သက်တောင့်သက်သာရှိမှု” ဆိုပြီး တွေးနေအောင် မှိုင်းတိုက်ထားလိုက်စမ်း။ အရာရာဟာ သူ့ကိုပဲ ဗဟိုပြု လည်ပတ်နေရမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်နေသဘောထားမျိုး သွင်းပေးထားနိုင်ရင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူသားတွေအားလုံးဟာ သူ့ဘဝကို လာရောက်နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးနေတဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေလိုပဲ သူ မြင်လာလိမ့်မယ်။

တတိယနည်းဗျူဟာ - လက်တွေ့ဘဝ အမှန်တရားကို ရုန်းကန်ဆန့်ကျင်စေခြင်း

ငါတို့ ကောင်းကောင်းသတိထားရမှာက လက်တွေ့ဘဝထဲမှာ လူသားတွေဟာ ဘာတခုမှ တကယ် မပိုင်ဆိုင်ကြဘူးဆိုတာပဲ။ ဘဝဆိုတာ ခန့်မှန်းရ အင်မတန် ခက်ခဲတယ်—အချိန်ဆိုတာလည်း ဘယ်သူ့အတွက်မှ အာမခံချက်မရှိသလို၊ အစီအစဉ်တွေဆိုတာလည်း ခဏခဏ ပြောင်းလဲတတ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူနာကသာ အရာရာကို ချုပ်ကိုင်ထားချင်တဲ့ အတွေးဆိုးကို ဖက်တွယ်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ ဘဝရဲ့ အပြောင်းအလဲ အဆင်မပြေမှု တခုချင်းစီဟာ သူ့အတွက် မတရား အနိုင်ကျင့်ခံရသလို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ သူ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်တိုဒေါသထွက်ခြင်း၊ ကျေးဇူးကန်းခြင်းနဲ့ ဘဝအမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်ခြင်းတွေဆီ ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ငါတို့အတွက် အင်မတန် အန္တရာယ်များတဲ့ အကွက်တခု ရှိတယ် တူမောင်။ တကယ်လို့ လူနာက သူ့အချိန်ဟာ သူ့အပိုင်အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရိပ်မိသွားရင်၊ ဘဝဆိုတာ ကိုယ်က လိုက်လံချုပ်ကိုင်ရမယ့်အရာ မဟုတ်ဘဲ လက်ခံရရှိတဲ့ လက်ဆောင်တခုလို သဘောထားရမယ်ဆိုတာကို နားလည်သွားရင်တော့... သူဟာ ပိုပြီး သည်းခံတတ်သူ၊ လိုက်လျောညီထွေရှိသူနဲ့ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိသွားသူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်သွားရင်တော့ မောင်မှား... မင်းရဲ့ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှု အာဏာစက်ဟာ လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်ပြားသွားမှာ သေချာတယ်။

သတိချပ်ရန် အမှောင်ပညာ

တူမောင်မှား... မှတ်ထားရမယ့် အဓိကသင်ခန်းစာကတော့ လူသားတွေရဲ့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှု အများစုဟာ “လောကကြီးဟာ ငါ ဖြစ်ချင်တဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဆိုတဲ့ အတ္တခံယူချက်ကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာပဲ။

လက်တွေ့မှာတော့ ငါတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အရာဟာ ထင်ထားတာထက် သိပ်ကို နည်းပါးလှပြီး၊ ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မှုတွေဆိုတာ ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတခုပဲ။ ရန်သူ့နိုင်ငံတော်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းခြင်းဆိုတာ အခွင့်အရေးရထိုက်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်ကို လက်ခံခြင်းနဲ့ လိုက်လျောညီထွေရှိခြင်းတို့အပေါ်မှာ အခြေခံတာမို့... လူနာ့ကို အဲဒီငြိမ်းချမ်းခြင်းလမ်းပေါ် ရောက်မသွားစေဘဲ ကိုယ်ပိုင်အချိန်ဇယား အမှောင်ကမ္ဘာထဲမှာပဲ လုံးပတ်ချာလည်နေအောင် မောင်မှား... မင်း သေချာ အကွက်ဆင်စမ်းပါ။

မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို စောင့်မျှော်လျက်...

မင်းရဲ့ ဦးရီး၊

မိစ္ဆာကြီး ဦးမှောင်