တကိုယ်တည်း ရှင်သန်ခြင်း
တကိုယ်တည်း ရှင်သန်ခြင်း
လွင်တီးခေါင် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးရဲ့ အလယ်၊
တပင်တည်း အထီးကျန်စွာ ရပ်တည်နေတဲ့
သစ်ပင်တပင်ကို ကျွန်တော် ငေးမောကြည့်မိတယ်။
ခဏတာမျှတော့...
သူ့ရဲ့ အထီးကျန်မှုကို ရင်ထဲမချိဘဲ သနားမိသား။
ဒါပေမဲ့... နောက်မှ ကျွန်တော် သတိပြုမိလိုက်တယ်...
သူဟာ ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်းအလီလီ၊
ခါးသီးတဲ့ ဆောင်းညဉ့်တွေနဲ့၊
ပူလောင်တဲ့ နွေရက်တွေကို ကြံ့ကြံ့ခံ ကျော်ဖြတ်ခဲ့တာပါလား။
သူ့အနားမှာ အရိပ်အာဝါသ လာပေးဖို့
တခြားဘယ်သစ်ပင်ကိုမှ
တောင်းပန် တိုးလျှိုးခြင်း မရှိဘဲနဲ့ပေါ့။
တကယ်တော့... တကိုယ်တည်း အထီးကျန်ခြင်းဆိုတာ
အမြဲတမ်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
တခါတရံမှာတော့...
အဲဒါဟာ ဘယ်သူ့အမှီအခိုမှ မပါဘဲ
မိမိခြေထောက်ပေါ် မိမိရပ်တည်ပြီး
ကိုယ်တိုင် ရှင်သန်ကြီးထွားတတ်နေပြီဆိုတဲ့
ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားဖွယ် သက်သေတခုပါပဲ။
Comments
Post a Comment