အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၁၉)

ချစ်လှစွာသော တူမောင်မှားထံသို့...

မင်းရဲ့ စာကို ဖတ်လိုက်ရပြီး ငါ တော်တော်လေး စိတ်တိုဒေါသထွက်မိတယ်။ မောင်မှား... မင်းဟာ အင်မတန် အန္တရာယ်များတဲ့ မေးခွန်းတခုကို ငါ့ဆီ မဆင်မခြင် မေးမြန်းလိုက်တာပဲ။ “‘ရန်သူ’ (ဘုရားသခင်) က လူသားတွေဆီကနေ တကယ်တမ်း ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ” ဟုတ်လား?

မှတ်ထားစမ်း တူမောင်၊ လောကမှာ အချို့သော မေးခွန်းတွေဟာ မမေးဘဲ ထားလိုက်တာကမှ ပိုပြီး ဘေးကင်းသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတာကို မကြည့်ရက်လို့ ငါ သတိကြီးကြီးထားပြီး ဖြေပေးလိုက်မယ်။ သေချာ နားထောင်စမ်း။ ဒီမေတ္တာတရား သို့မဟုတ် အချစ်ဆိုတဲ့အရာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ အယူအဆ နှစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ငါတို့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ ‘ဝါးမြိုတဲ့မေတ္တာ’ နဲ့ ရန်သူ့ရဲ့ ‘ပေးကမ်းတဲ့မေတ္တာ’ ပဲ။

ငါတို့ အမှောင်လောကသားတွေ နားလည်တဲ့ မေတ္တာဆိုတာ ဘာလဲ? ငါတို့အတွက် အချစ် သို့မဟုတ် မေတ္တာဆိုတာ လုယူခြင်း၊ ပိုင်စိုးခြင်းနဲ့ ချုပ်ကိုင်ခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်။ ငါတို့က တစုံတခုကို ‘ချစ်တယ်’ လို့ ပြောလိုက်ရင် အဲဒါရဲ့ အဓိပ္ပာယ်အမှန်က “ဒါကို ငါ့အတွက်ပဲ ငါအပိုင်လိုချင်တယ်” လို့ ပြောတာပဲ။ အရာရာဟာ အာဏာစွမ်းပကား၊ ပိုင်ဆိုင်လိုမှုနဲ့ သူတပါးကို အသုံးချဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလို အတွေးအခေါ် စံနှုန်းအရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ‘ရန်သူ’ ဟာလည်း လူသားတွေကို အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက်မျိုးနဲ့ပဲ အလိုရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါတို့ တွေးဆခဲ့ကြတာပေါ့။ သူလည်း လူသားတွေဆီက တခုခုကို လိုချင်လို့၊ သူတို့ကို ချုပ်ကိုင်ချင်လို့၊ တနည်းနည်းနဲ့ ဝါးမြိုပစ်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒီလို တွေးလို့ မရတာပဲ တူမောင်။ ဒီအဖြေက ဘယ်လိုမှ ကိုက်ညီမှု မရှိဘူး။

ငါ တကယ် ဝန်ခံရခက်တဲ့ အမှန်တရားတခုကတော့... ရန်သူဟာ လူသားတွေဆီကနေ ဘာတခုမှ လိုအပ်ပုံမရတာပဲ။ သူဟာ အရာရာကို အပြည့်အစုံ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား။ ဒါဆို သူက ဘာကြောင့် လူသားတွေကို အလိုရှိနေရတာလဲ? ပိုပြီး ခေါင်းစားစရာကောင်းတာက—သူဟာ လူသားတွေဆီကနေ လုယူ ဝါးမြိုမယ့်အစား၊ သူတို့ကို ပြန်ပြီး ‘ပေးကမ်း’ နေပုံရတယ်။ သူက လူသားတွေကို ဖန်ဆင်းတယ်၊ ဂရုစိုက်တယ်၊ ကြီးထွားလာစေချင်တယ်၊ နောက်ဆုံး... သူတို့ကို လွတ်လပ်ခွင့်တောင် ပေးထားသေးတယ်။ ဒါဟာ ငါတို့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ မေတ္တာတရား အယူအဆနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်မို့ ငါ့မှာ စဉ်းစားရတာ အင်မတန် အော့နှလုံးနာဖို့ကောင်းလှတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ လက်မခံချင်တဲ့ အမှန်တရားတခုကို ဝန်ခံရတော့မယ်။ ရန်သူ့ရဲ့ မေတ္တာဆိုတာ လုယူဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ပေးကမ်းဖို့ပဲ။ သူက လူသားတွေကို ချုပ်ကိုင်ဖို့ အလိုရှိတာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့ရဲ့ ဘဝအစစ်အမှန်အတိုင်း ဖြစ်တည်လာစေဖို့၊ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ အရာတွေဆီ ကြီးထွားလာစေဖို့နဲ့ ပိုမိုကြီးမြတ်တဲ့ အရာတခုမှာ ပါဝင်ခံစားနိုင်စေဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒီလို အတွေးအခေါ်မျိုးဟာ ငါ့အတွက်တော့ အတော်လေး ရင်နာစရာ ကောင်းလှတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ချုပ်ကိုင်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ‘အတ္တကင်းကွာတဲ့ ပေးဆပ်ခြင်း’ လို့ ဆိုလိုနေလို့ပဲ။ အဲဒီလို မေတ္တာမျိုးကို ငါတို့ မိစ္ဆာတွေ ဘယ်တော့မှ နားလည်နိုင်မှာ မမဟုတ်ဘူး။

သတိချပ်ရန် အမှောင်ပညာ

တူမောင်မှား... မှတ်ထားရမယ့် အဓိကသင်ခန်းစာကတော့ လောကမှာ မေတ္တာကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတဲ့ နေရာမှာ အင်မတန် ကွဲပြားခြားနားတဲ့ လမ်းနှစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာပဲ။ ကိုယ့်အတ္တကို ဗဟိုပြုတဲ့မေတ္တာဟာ လိုချင် တောင်းတခြင်း၊ လုယူခြင်းနဲ့ ချုပ်ကိုင်ခြင်းဆီ ဦးတည်ပြီး၊ အတ္တကင်းတဲ့ မေတ္တာကတော့ ပေးကမ်းခြင်း၊ ကြီးထွားစေခြင်းနဲ့ ဂရုစိုက်ခြင်းဆီ ဦးတည်တယ်။

ဒီနေရာမှာ မင်းရဲ့ လုပ်ကွက်ကတော့ လူနာ့ကို စစ်မှန်တဲ့မေတ္တာဆိုတာ ကိုယ် ဘာရမလဲဆိုတာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်လို့ မှိုင်းတိုက်ထားဖို့ပဲ။ အပေးအယူ တွက်ချက်တတ်တဲ့၊ ကိုယ့်အတွက်ပဲ ကြည့်တတ်တဲ့ အမှောင်မေတ္တာမျိုး လူနာ့နှလုံးသားထဲ အမြစ်တွယ်နေသရွေ့ သူဟာ ရန်သူ့လမ်းစဉ်ဆီ ဘယ်တော့မှ ရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မောင်မှား... မင်း ကောင်းကောင်း မှတ်ထားစမ်းပါ။

မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို စောင့်မျှော်လျက်...

မင်းရဲ့ ဦးရီး၊

မိစ္ဆာကြီး ဦးမှောင်