အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၁၇)

 

အမှောင်လောကမှ စာလွှာ (၁၇)

ချစ်လှစွာသော တူမောင်မှားထံသို့...

မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေ တိုးတက်မှုရှိတာကို မြင်ရလို့ ငါ အတော်လေး စိတ်ချယုံကြည်မှု ရှိလာပြီ။ အခုတခါမှာတော့ ငါတို့ လုံးဝ မျက်ကွယ်မပြုသင့်တဲ့၊ အင်မတန် ရိုးရှင်းလှတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ ကိစ္စရပ်တခုအကြောင်း ပြောပြချင်တယ်။ အဲဒါကတော့ ‘အစားအစာ’ ပဲ။

မောင်မှား... မင်းလို အတွေ့အကြုံနုနယ်သေးတဲ့ မိစ္ဆာငယ်တွေဟာ ‘အစာမကြူးခြင်း’ (Gluttony) လို့ ပြောလိုက်ရင် အစားအသောက်တွေကို အဆမတန် အများကြီး စားပွာပစ်တာမျိုးပဲလို့ ထင်နေတတ်ကြတယ်။ ဒါဟာ အင်မတန် ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အမြင်ပဲ တူမောင်။ အစာမကြူးခြင်းဆိုတာ ပမာဏ အနည်းအများအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ မဟုတ်ဘူး... တကယ့်အဓိကက အဲဒီအပေါ်မှာ ထားတဲ့ ‘စိတ်နေသဘောထား’ ပဲ ဖြစ်တယ်။

ငါ နမူနာတခု ပြမယ်။ ငါတို့ လူနာရဲ့ မိခင်ကြီးကိုပဲ ကြည့်စမ်း။ သူဟာ အစားကို အများကြီး မစားဘူး။ တကယ်တော့ သူ စားတာ အင်မတန် နည်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် အလွန်အမင်း ဂျီးများပြီး ဇီဇာကြောင်တတ်တယ်။ သူ အမြဲ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားတွေက ဘာလဲဆိုတော့ -

“ငါ့ကို အပိုင်းအစလေးပဲ ပေးပါ...”

“ဒါလေးကတော့ အနေတော် အတိအကျ ဖြစ်ရမယ်...”

“ဒါကို ငါ မစားနိုင်ဘူး၊ သူတို့ သေချာ ချက်မထားဘူး...”

အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ သူဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သူ၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူ၊ စည်းကမ်းရှိသူတဦးလို ထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းစိတ်အမှန်ကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရင်တော့ သူ့ဘဝတခုလုံးဟာ ကိုယ်ပိုင်အကြိုက်တွေအပေါ်မှာပဲ ဗဟိုပြု လည်ပတ်နေတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ အရာရာဟာ -

• သူ ဖြစ်ချင်တဲ့ ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်ရမယ်၊

• သူ့ရဲ့ အကြိုက်တိတိကျကျနဲ့ ကိုက်ညီရမယ်၊

• သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စံနှုန်းနဲ့ ပြည့်မှီရမယ်။

တကယ်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်မလာခဲ့ရင်ကော? သူဟာ ချက်ချင်းပဲ စိတ်တိုလာတယ်၊ လူတွေကို အလိုမကျ တောင်းဆိုလာတယ်၊ စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးရ အင်မတန် ခက်ခဲတဲ့သူ ဖြစ်လာတော့တာပဲ။

ဒါကို မြင်ရတာ ငါ တကယ်ပဲ ဝမ်းမြောက်မိတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီလိုနည်းနဲ့ အစာကြူးခြင်းဟာ အင်မတန် သိမ်မွေ့ပြီး၊ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း လက်ခံနိုင်စရာ ဖြစ်နေတဲ့အပြင်၊ အချို့ဆို ချီးမွမ်းရိုသေကြသေးတယ်။ ဒါဟာ အများကြီး စားခြင်းအပေါ်မှာ မူတည်တာ မဟုတ်ဘူး။ သေးငယ်ပြီး အမြဲတစေ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရာလေးတွေမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ဗဟိုပြု စဉ်းစားတဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ။

ဒါကြောင့် မောင်မှား... လူနာ့စိတ်ထဲမှာ အဲဒီလို အတွေးအခေါ်မျိုး ကြီးထွားလာအောင် မင်းဘက်က မြှောက်ပင့်ပေးရမယ်။ လူနာ့ကို ဒီလိုမျိုးပဲ တွေးနေပါစေ -

“ငါက စံနှုန်းမြင့်မားတဲ့သူမို့ပါ...”

“ငါက စနစ်တကျ နေတတ်လို့ ဇီဇာနည်းနည်း ကြောင်တာ၊ ဒါပဲ ရှိတာပါ...”

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွေးရဲ့ အောက်ခြေမှာတော့ အကျင့်ဆိုးတခုဟာ တိတ်တဆိတ် အမြစ်တွယ် ကြီးထွားနေပြီ။ အဲဒါကတော့ - “လောကကြီးဟာ ငါ့အလိုအတိုင်း ဖြစ်ရမယ်၊ သူတပါးက ငါ့အကြိုက်ကို လိုက်လျောပေးရမယ်၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်သက်တောင့်သက်သာရှိမှုက ပထမဆုံး ဖြစ်ရမယ်” ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်အမှားပဲ။

ဒီနည်းဗျူဟာ ဘာလို့ အောင်မြင်လဲဆိုတာ ငါ ရှင်းပြမယ်။ ဒီဇီဇာကြောင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ အစားအစာတင်မကဘဲ ဘဝရဲ့ အခြားကဏ္ဍတွေအထိ ကူးစက်ပြန့်ပွားသွားတတ်လို့ပဲ။ အဲဒါက လူနာ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်၊ လူမှုဆက်ဆံရေးနဲ့ သူတပါးအပေါ် ထားရှိတဲ့ စိတ်နေသဘောထားတွေကိုပါ လိုက်ပြီး ပုပ်ပွစေတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးဟာ -

• အလိုမကျ စိတ်ဆိုးလွယ်လာမယ်၊

• စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ခက်ခဲလာမယ်၊

• ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အာရုံစိုက်နေတော့မယ်။

အကောင်းဆုံး အကွက်က ဘာလဲဆိုတော့... အဲဒီလို လူမျိုးတွေဟာ ဒါကို ကိုယ့်ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်၊ အားနည်းချက်လို့ လုံးဝ မမြင်ဘဲ “ဒါ ငါ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝပဲ” ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတတ်ကြတာပဲ ဖြစ်တယ်။

သတိချပ်ရန် အမှောင်ပညာ

တူမောင်မှား... မှတ်ထားရမယ့် အဓိကသင်ခန်းစာကတော့ အန္တရာယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ဗြောင်အတိုင်း ပေါ်မလာတတ်ဘူး။ အလွန်အကျွံ လုပ်ဆောင်မိတဲ့ အပြစ်တွေတင်မကဘဲ၊ သေးငယ်တဲ့ အရာလေးတွေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အမြဲအာရုံစိုက်နေခြင်း၊ သူတပါးအပေါ် အလွန်အမင်း တောင်းဆို ဇီဇာကြောင်ခြင်းနဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကြိုက် သေးသေးမွှားမွှားလေးတွေက မိမိရဲ့ အပြုအမူကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းတွေဟာလည်း လူနာ့ကို ပျက်စီးစေတဲ့ အရာတွေပဲ။

ရန်သူ့နိုင်ငံတော်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မျှတခြင်းအသက်တာဆိုတာ လိုက်လျောညီထွေရှိမှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပြုမိမှုနဲ့ ကိုယ်ပိုင်သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို အဓိကမထားခြင်းတို့အပေါ်မှာ အခြေခံတာမို့ မင်းအနေနဲ့ လူနာ့ကို အဲဒီလမ်းကြောင်းပေါ် မရောက်အောင် အမြဲ မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ရလိမ့်မယ်။

မင်းရဲ့ ဦးရီး၊

မိစ္ဆာကြီး ဦးမှောင်