နှလုံးသားဗေဒင်နှင့် မမကြီး၏ သားဟီးရိုး ၅ ယောက် ပျိုဦးရင် ရေးသည်
နှလုံးသားဗေဒင်နှင့် မမကြီး၏ သားဟီးရိုး ၅ ယောက်
ပျိုဦးရင် ရေးသည်
အသက် ၆၀ ကျော် မုဆိုးဖို ဗေဒင်ဆရာကြီး ဦးမင်းခေါင် တယောက် တသက်နှင့်တကိုယ် ယခုရက်ပိုင်းမှပဲ မှိုင်တွေချပြီး စိတ်ထောင်းကိုယ်ကျေ ဖြစ်နေရရှာသည်။ အကြောင်းကတော့ အခြားမဟုတ်။ သူ့ထံ ဗေဒင်ခဏခဏလာမေးရာမှ သံယောဇဉ်ငြိတွယ်သွားရသည့် အသက် ၆၄ နှစ်အရွယ် မမကြီး ဒေါ်စန္ဒာ ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဦးမင်းခေါင်ထက် အသက် ၄ နှစ်ကြီးသော်လည်း အချစ်တွင် အသက်အရွယ်က အကန့်အသတ်မရှိသည်မို့ နှစ်ဦးသား ရှေ့ဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
ဦးမင်းခေါင်ဘက်က သားနှင့်သမီး ၂ ယောက်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင်။ "ကိုယ့်အဖေ တကိုယ်ရေတကာယ အဖော်ရတာပဲ" ဆိုကာ ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ခွင့်လွှတ်လက်ခံကြသော်လည်း ဒေါ်စန္ဒာဘက်ကတော့ ထင်သလောက်မလွယ်ကူခဲ့။ ဒေါ်စန္ဒာတွင် ဒေါသကြီးလှသည့် သားသမီး ၅ ယောက်ရှိပြီး ၅ ယောက်လုံးကလည်း သားချည်းသက်သက်။ မိခင်ဖြစ်သူ နောက်အိမ်ထောင်ပြုမည်ဆိုသည်ကို သိသိချင်း တုတ်တွေ၊ ဓားတွေ ကိုင်ကာ ဗေဒင်ခန်းအထိ ရောက်လာပြီး ကန့်ကွက်ကြလေတော့သည်။
တကယ်တော့ ဒေါ်စန္ဒာ၏ သား ၅ ယောက်သည် လူဆိုးများမဟုတ်ကြဘဲ မိခင်ဖြစ်သူကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားမည့်သူ လက်ထဲ မပါသွားစေချင်သည့် စိုးရိမ်စိတ်လွန်ကဲနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဒေါ်စန္ဒာကိုယ်တိုင်ကလည်း သားများကို ရန်မဖြစ်စေချင်သဖြင့် စိတ်ညစ်နေရသည်။
တနေ့ ဦးမင်းခေါင် အိမ်ကထွက်ခါနီး တပည့်က မေးသည်။
"ဆရာ... ယတြာတွေ မယူတော့ဘူးလား"
ဦးမင်းခေါင် သက်ပြင်းချပြီး...
"ဒီနေ့ ငါသွားရမှာ သား ၅ ယောက်ရှိတဲ့အိမ်... ယတြာထက် အသက်အာမခံ ပိုလိုတယ်"
ဒေါ်စန္ဒာ၏ အိမ်ကို တကိုယ်တော် ခြေလှမ်းလှည့်ခဲ့ပြီး အိမ်ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်လိုက်တော့ သား ၅ ယောက်က ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် တန်းစီကာ စောင့်ကြိုနေကြသည်။ ဦးမင်းခေါင်က အဝေးကမြင်တာနဲ့ စိတ်ထဲ တွေးမိလိုက်သည် — "ဟင်... ဒါ သား ၅ ယောက်လား... Security ၅ ယောက်လား..."
သားကြီးက လက်ထဲမှ တုတ်ကို စာပွဲခုံပေါ်သို့ "ဒုန်း" ခနဲ မြည်အောင် ဆောင့်ချလိုက်ရင်း...
"ခင်ဗျား ဘာလာလုပ်တာလဲ"
"မင်းတို့အမေကို လာတောင်းတာ" ဟု ဦးမင်းခေါင်က ပြန်ပြောလိုက်ရာ သားလတ်က ချက်ချင်း ထောက်ပြလိုက်သည်။
"ဘယ်သူ့ဆီက ခွင့်တောင်းပြီးလဲ"
"သူ့ဆီက..." ဟု ဦးမင်းခေါင် စပြောစက ၊ သားကြီးက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
"မှားတယ်... ငါတို့ဆီက အရင်တောင်းရမှာ"
ဦးမင်းခေါင်က အသေအချာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ သားသမီးများအတွက် တသက်လုံး စုဆောင်းလာခဲ့သော စုဗူးများ၊ အိမ်ဂရန်များကို စာပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။
"ဒီမှာ... ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု အကုန်"
သားကြီးက စာရွက်များကို ပြောင်ပြောင်တလဲလဲ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး...
"အကြွေးစာရင်းရော ပါလား..."
ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ရယ်သံတိုးတိုးလေးတွေ ပျံ့သွားသော်လည်း၊ ဦးမင်းခေါင်က မရွေ့ပါ။ "မင်းတို့အမေကို ငါက ပစ္စည်းမက်လို့ လိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောကာ သား ၅ ယောက်၏ မျက်နှာများကို တယောက်ချင်း စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"သားကြီး... မင်းငွေဆုံးထားတယ်"
သားကြီးက ပါးစပ်ဟသွားပြီး... နောက်မှ ခပ်တည်တည်ဖြင့် — "ဒါကို ရပ်ကွက်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ဦးလေးတောင် သိတယ် ဗေဒင်ဆရာရေ"
"သားလတ်... မင်းလည်း Boss နဲ့ ပြဿနာတက်ထားတယ်"
"Boss နဲ့ ပြဿနာမတက်တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ့ရင် ခေါ်ပြပါ" ဟု သားလတ်က ချက်ချင်း ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
အငယ်ဆုံးကိုပါ ဆက်ဟောမည် ပြုလိုက်ရာ...
"ဆရာ... မဟောနဲ့။ ကျွန်တော် Single ပါ။ အဲဒါလည်း တရပ်ကွက်လုံး သိတယ်"
သား ၅ ယောက်စလုံး တယောက်မျက်နှာ တယောက်ကြည့်ကာ ပြောင်လှောင်ဟန်နှင့် ပြန်တုံ့ပြန်နေကြသော်လည်း — သူတို့ ရင်ထဲက အကြောင်းတွေကို တပါးလူက ဖွင့်ပြော ထောက်ပြနိုင်နေသည်ဆိုသည်ကိုကား ငြင်းဖို့ မလွယ်တော့ပေ။ ဟာသနှင့် ဖျောက်ထားသော မျက်နှာများ နောက်ကွယ်တွင် တခုစီ ရင်ထဲအပူနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရကြောင်း ဦးမင်းခေါင် သိနေသည်။
"ငါ မင်းတို့ကို လာဖြားယောင်းဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ ဧည့်ခန်းထဲ ရယ်သံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အခုချက်ချင်းကြီး မယုံကြပါနဲ့ဦး။ တလလောက် ငါ့ဆီက အကြံဉာဏ်တွေကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ကြပါဦး"
သားကြီးက တခဏ တွေးပြီးမှ... "တလစမ်းမယ်"
"အဆင်မပြေရင်?" ဟု ဦးမင်းခေါင်က မေးလိုက်ရာ...
"နောက်တလ မစမ်းတော့ဘူး..."
ဘေးက ညီလေးတယောက်က ဖြည့်စွက်လိုက်သေးသည်။ "တုတ်ပဲ စမ်းတော့မယ်"
နောက်လ တလလုံး ဦးမင်းခေါင်သည် သား ၅ ယောက်၏ အိမ်ကို တယောက်ချင်းစီ အလည်အပတ် သွားလေ့ရှိသည်။
တရက်တွင် သားလတ်က "အဘ... ကော်ဖီသောက်မလား" ဟု မေးလိုက်ရာ သားကြီးက ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။
"ဟေ့... အဘမဟုတ်ဘူး... အခုမှ အင်တာဗျူးအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်"
နောက်ရက် ဒေါ်စန္ဒာက "သားတို့... ဦးမင်းခေါင် လာပြီ" ဟု ဆိုလိုက်ရာ သားတွေက "ဟုတ် အမေ..." ဟု ဖြေကြသည်။ အငယ်ဆုံးတယောက်တည်းက အသံတိုးတိုးနှင့်...
"အမေ... ဒီနေ့ တုတ်ဖွက်ထားဦးနော်..."
ပြောင်လှောင်စကားများ ဆက်ရှိနေသော်လည်း သားကြီး၏ စီးပွားရေးအတွက်ကတော့ ယတြာတခုတည်းနှင့် ဖြေလို့မရ — အကြွေးရှင်များနှင့် တချက်ချင်း ထိုင်ပြောရန်၊ မယုံကြည်ရတော့သော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အား စိတ်ရှည်စွာ ပြန်အယုံကြည်တည်ဆောက်ရန် ဦးမင်းခေါင်က အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့သည်။ လုပ်ငန်း ပြန်ကောင်းသွားသော်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားသော ငွေအချို့ကိုတော့ ဘယ်လိုမှ ပြန်မရနိုင်ခဲ့။ "ဆုံးရှုံးတာတွေက ပြန်မရတော့ဘူးသား။ ဒါပေမဲ့ မင်းရှေ့ဆက်နိုင်တဲ့ လမ်းရှိနေသေးတာ ကံကောင်းတာပါ" ဟု ဦးမင်းခေါင်က သူ့ကို ပြောခဲ့သည်။
သားလတ်ကတော့ အထက်လူကြီးကို သတ္တိရှိရှိ ချဉ်းကပ်ပြီး အဆင်မပြေနေသော ဆက်ဆံရေးကို ပြန်ပြုပြင်ခဲ့ရာ အလုပ်မှ မပြုတ်တော့ပေ — သို့သော် ရာထူးတက်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည့် အခွင့်အလမ်းကိုတော့ လွတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ကျန်သော ညီများ၏ အိမ်ထောင်ရေး၊ လူမှုရေးပြဿနာများသည် တချို့ ပြေလည်သွားသော်လည်း တချို့မှာ ယနေ့ထက်တိုင် မပြေလည်သေးချေ။ ဦးမင်းခေါင်က ပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်များက လက်ဝါးချလို့ရတဲ့ မှော်ဖြေရှင်းချက်များ မဟုတ်ခဲ့ပေ — ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် လုပ်ငန်းခွင်ထဲ၊ အိမ်ထောင်ရေးထဲ ဝင်ပြီး ကြိုးစားကြရသော ပုံစံသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
တလပြည့်သည့်နေ့တွင် သား ၅ ယောက်စလုံးသည် ဦးမင်းခေါင်၏ အိမ်သို့ တဖန်ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သားကြီးဖြစ်သူက...
"ခင်ဗျားကို အဖေလို့ ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"
ဦးမင်းခေါင် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း၊ အငယ်ဆုံးက ချက်ချင်းပင် ဖြည့်စွက်လိုက်သေးသည်။
"ဒါပေမဲ့ အမွေခွဲရင် အဘ သားသမီးအရင်း ၂ ယောက်နဲ့ တန်းတူတော့ မရဘူးနော်..."
"ဟာ... အမွေမရခင် အမွေခွဲနေကြပြီလား" ဟု ဦးမင်းခေါင်က မျက်နှာရှုံ့ပြီး ပြောလိုက်ရာ ဧည့်ခန်းထဲ ရယ်သံများ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရယ်သံတို့ ငြိမ်သက်ပြီးနောက်တွင်တော့ သားကြီးက အသံအနည်းငယ် ပြောင်းသွားကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ဟာသတွေ ပြောနေတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဟာသနောက်ကွယ်က စကားအစစ်ကို ပြောပါရစေ။ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တာတွေ အားလုံး အတိအကျ မှန်တယ်လို့ ကျနော်တို့ မပြောနိုင်ပါဘူး။ ကျနော် ဆုံးရှုံးခဲ့တဲ့ ငွေတွေက ပြန်မရလာခဲ့ဘူး၊ ညီတယောက်ရဲ့ ရာထူးအခွင့်အလမ်းလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မြင်ခဲ့တာက ဒီတလလုံး ခင်ဗျားက တယောက်ချင်းစီ ငါတို့အိမ်ကို လှမ်းလာ၊ ထိုင်ပြောပြီး ငါတို့ဘဝထဲ ပါဝင်ခဲ့တာ — ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မယူဘဲနေ။ ငါတို့ တုတ်တွေ၊ ဓားတွေနဲ့ ကြိမ်းမောင်းခဲ့တုန်းတောင် ခင်ဗျား မထိတ်လှုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါက ဗေဒင်ဟော ပြောလို့ ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး — ခင်ဗျား ငါတို့အမေအတွက် တကယ်ရှိနေတယ်ဆိုတာသာ ငါတို့ ယုံကြည်လို့ ရတယ်"
ညီအစ်ကို ၅ ယောက်စလုံးက တညီတညွတ်တည်း လက်အုပ်ချီကာ၊ အခန်းထောင့်တွင် ရင်တမမ စောင့်ကြည့်နေရသော မမကြီး ဒေါ်စန္ဒာဆီသို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ဒေါ်စန္ဒာမှာလည်း မျက်ရည်များ ဝဲလျက် သားများကို ဖက်ထားရှာသည်။
နောင်တမရှိသော နေ့ရက်များ
နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဦးမင်းခေါင်၏ ဗေဒင်ခန်းလေးသည် အမြဲတမ်း စိုပြည်လျက်ရှိနေသေးသည်။ ဒေါ်စန္ဒာက အနားမှာ ထိုင်ကာ ကော်ဖီမွှေးမွှေးလေး ဖျော်ပေးရင်း ဗေဒင်လာမေးသူများကို ဧည့်ခံပေးနေတတ်သည်။
တစ်နေ့သ၌ Client တစ်ယောက်က "ဆရာ... ကျွန်တော် ဘယ်အချိန် အိမ်ထောင်ကျမလဲ" ဟု မေးလိုက်ရာ ဦးမင်းခေါင်က ပြုံးပြုံးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မင်းကံကို မဟောခင် — မိန်းကလေးမှာ သားဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ အရင်စုံစမ်း။ ဒါ အရေးကြီးဆုံးပဲ..."
အဲဒီနေ့ကစပြီး ဦးမင်းခေါင်၏ ဗေဒင်ခန်းတံခါးပေါ်တွင် စာတန်းငယ်တခု ထပ်ချိတ်ထားလိုက်တော့သည် —
"ဗေဒင်ဟောပေးသည်။ အချစ်ရေး အကြံပေးသည်။ ဒါပေမဲ့... သား ၅ ယောက်အထက်ရှိသော မမကြီးများကိုတော့ Appointment ယူပေးပါ။" 🤣
ထိုစာတန်းကို ဖတ်ပြီး ရယ်နေကြသော သားကြီးနှင့် သားလတ်တို့ကို ကြည့်ရင်း ဦးမင်းခေါင်သည် တည ညဦးယံတွင် ဒေါ်စန္ဒာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ငြိမ်ငြိမ်ချောင်ချောင် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ဇာတာက ငါ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြနေတယ်... ငါတို့နှစ်ယောက် အတူနေနိုင်တဲ့ ကာလက မင်းနေနိုင်မယ့်ကာလလောက် မရှည်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်ပြီး၊ "ဒါပေမဲ့ ငါ နောင်တမရပါဘူးကွယ်။ ငါ့ဘဝမှာ အလွန်စိတ်ချမ်းသာတဲ့ ရက်တွေအနက် ဒီနေ့ရက်တွေက အကောင်းဆုံးပါ" ဟု ဆက်ပြောသည်။
ဒေါ်စန္ဒာသည် ငိုလိုက်ချင် ပြုံးလိုက်ချင် ဖြစ်ရသော်လည်း၊ သူ့လက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း "ဒီတော့ ငါတို့ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ နေ့ရက်တိုင်းကို အလကားမဖြုန်းကြနဲ့တော့ဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားရသော်လည်း သားသမီး ၇ ယောက် (ဦးမင်းခေါင်ဘက်က သားသမီး ၂ ယောက်နှင့် ဒေါ်စန္ဒာဘက်က သား ၅ ယောက်) တို့သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုခဏခဏ လာလည်ကြတော့သည်။ ဟာသတွေ ဆက်ပြောနေကြသော်လည်း — အမွေအတွက် ငြင်းခုံစရာများကိုလည်း တကယ်တမ်း မစဉ်းစားကြတော့ဘဲ — ဦးမင်းခေါင်၏ကျန်ရှိနေသေးသော နေ့ရက်များကို၊ ၎င်းတို့ မည်မျှ ကြာရှည်ခံမည်ကို မသိသော်လည်း၊ တယောက်ကိုတယောက် ဖေးမကာ ဝိုင်းဝန်းစောင့်ရှောက်ပေးနေကြလေတော့သည်။
Comments
Post a Comment