ပန်းတိုင်အထိ ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း (၁၉၆၄ ခုနှစ် အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲ မှ သမိုင်းဝင် ဖြစ်ရပ်)
ပန်းတိုင်အထိ ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း
(၁၉၆၄ ခုနှစ် အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲ မှ သမိုင်းဝင် ဖြစ်ရပ်)
၁၉၆၄ ခုနှစ် အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲမှာ နောက်ဆုံးကနေ ပန်းဝင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသားဟာ ရွှေတံဆိပ်ဆုရှင် ရရှိခဲ့တဲ့ လက်ခုပ်သံတွေထက် ပိုမိုကျယ်လောင်တဲ့ တကွင်းလုံး မတ်တပ်ရပ် ဂုဏ်ပြုလက်ခုပ်သံကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ သူ ပရိသတ်အရှေ့မှာ ပြေးခဲ့တဲ့ အဲဒီနိုင်ငံဟာလည်း သူ့ရဲ့အကြောင်းကို ဒီနေ့အထိ ကျောင်းသင်ခန်းစာတွေမှာ ကလေးတွေကို ပြန်လည်ပြောပြနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
၁၉၆၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၁၄ ရက် ညနေပိုင်း၊ တိုကျိုမြို့က ဂျပန်အမျိုးသား အားကစားကွင်းကြီးထဲမှာ ပရိသတ် ၇ သောင်းခန့်ဟာ နွေရာသီအိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲရဲ့ အမျိုးသား မီတာ ၁ သောင်း အပြေးပြိုင်ပွဲ ဗိုလ်လုပွဲကို ကြည့်ရှုဖို့ ပွဲကြည့်စင်တွေပေါ်မှာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြပါတယ်။ အပြေးသမား ၃၈ ယောက်ဟာ အစပြုလိုင်းမှာ နေရာယူထားကြပြီး အဲဒီထဲမှာ နံပါတ် ၆၇ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သွယ်လျတဲ့ လူငယ်လေးတယောက်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။ သူကတော့ အခုခေတ် သီရိလင်္ကာလို့ လူသိများတဲ့ ဆီလွန် (Ceylon) နိုင်ငံက ဖြစ်ပြီး၊ နာမည်ကတော့ ရာနတွန်ဂါ ကရုဏာနန္ဒ (Ranatunge Karunananda) ဖြစ်ပါတယ်။
သူဟာ အဲဒီအပြေးပြိုင်ပွဲမှာ သူ့နိုင်ငံရဲ့ အမျိုးသားစံချိန်တင်ပိုင်ရှင် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျားနာနေခဲ့ပါတယ်။ ပြင်းထန်တဲ့ အအေးမိဝေဒနာကြောင့် ရက်အတော်ကြာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေခဲ့တာပါ။ တကယ်တော့ သူဟာ အဲဒီအပြေးပြိုင်ပွဲမှာ ရှိမနေသင့်တဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို စေလွှတ်ဖို့အတွက် သူ့နိုင်ငံက အနစ်နာခံ ပေးဆပ်ခဲ့ရလို့ရော၊ အိမ်မှာကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့သမီးငယ်လေးက အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲမှာ သူ့အဖေ ဘာတွေလုပ်ဆောင်ခဲ့လဲဆိုတာကို စောင့်မျှော်ကြည့်ရှုနေတာကြောင့်ရော သူဟာ အဲဒီနေရာကို ရောက်ရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သေနတ်သံ မြည်လာတာနဲ့အမျှ အပြေးသမားတွေဟာ တဟုန်ထိုး ထွက်ခွာသွားကြပါတယ်။ မီတာ ၄၀၀ ပတ်လမ်းကို ၂၅ ပတ် ပြေးရမှာပါ။ အရှိန်အဟုန်ကတော့ ပြင်းထန်လွန်းလှပါတယ်။ ၁၀ ပတ်မြောက် ရောက်တဲ့အခါ ကရုဏာနန္ဒဟာ ထိပ်ဆုံးက ပြေးနေသူတွေရဲ့ တပတ်အသာစီးနဲ့ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ အပတ် ၂၀ ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ တခြားပြိုင်ပွဲဝင်တွေရဲ့ နောက်မှာ အတော်လေး အလှမ်းကွာပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ပြိုင်ပွဲဝင် ၃၈ ယောက်ထဲက ၉ ယောက်ကတော့ လက်လျှော့ပြီး ပတ်လမ်းပေါ်ကနေ လုံးဝထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကရုဏာနန္ဒကတော့ လက်မလျှော့ခဲ့ပါဘူး။
အမေရိကန် အပြေးသမား ဘီလီမေးလ်စ် (Billy Mills) ဟာ အိုလံပစ်သမိုင်းမှာ အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံး ပန်းဝင်ခြင်းမျိုးနဲ့ ပန်းဝင်စည်းကို ဖြတ်ကျော်သွားချိန်မှာတော့ ကရုဏာနန္ဒဟာ ပတ်လမ်းပေါ်မှာ ပြေးနေတုန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သူဟာ ၄ ပတ်တိတိ အလှမ်းပြတ်ကျန်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့အဆင့် အပြေးသမားတွေရဲ့နောက်မှာ ၆ မိနစ်ကျော် နောက်ကျကျန်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒီဇာတ်လမ်းဟာ ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်လို့မရတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတခု ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ။
တခြားအပြေးသမားတွေ ပန်းဝင်သွားကြပြီး ဆုတံဆိပ်တွေလည်း ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပါပြီ။ ပရိသတ်တွေဟာ နောက်ထပ်ပြိုင်ပွဲတခုကို ကြည့်ဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း ပွဲကြည့်စင် ခုံတွေပေါ်မှာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝတ်စုံနံပါတ် ၆၇ ကတော့ ကွင်းထဲမှာ တယောက်တည်း ကျန်ရစ်ပြီး၊ သိသာထင်ရှားတဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ သူ့နံဘေးကို ဖိဆွဲထားရင်း တပတ်ပြီးတပတ် ဆက်ပြေးနေခဲ့ပါတယ်။
ပထမတော့ အားကစားကွင်းကြီးထဲက ပရိသတ်တွေဟာ ထုံးစံအတိုင်း လှောင်ပြောင်တာတွေ၊ စိတ်မရှည်ဘဲ လှောင်အော်တာတွေ လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ "သူ ဘာလို့ ဆက်ပြေးနေတာလဲ"၊ "ပြိုင်ပွဲက ပြီးသွားပြီဆိုတာ သူနားမလည်ဘူးလား" ဆိုပြီးတော့ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ တခုခု ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။ ပရိသတ် အနည်းငယ်က လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးလာကြတယ်။ ပြီးတော့ နောက်ထပ် လူအနည်းငယ်၊ ပြီးတော့ ပွဲကြည့်စင် တပိုင်း၊ ပြီးတော့ အားကစားကွင်းရဲ့ တဖက်ခြမ်း၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပရိသတ် ၇ သောင်းလုံးဟာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကရုဏာနန္ဒ ကွင်းထဲမှာ တယောက်တည်း အားခဲပြေးနေတာကို စည်းချက်ညီညီနဲ့ ပိုမိုကျယ်လောင်တဲ့ လက်ခုပ်သံတွေနဲ့ အားပေးခဲ့ကြပါတယ်။ အချို့ပရိသတ်တွေဆိုရင် မျက်ရည်တွေ ဝဲရင်းနဲ့ ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြတာပါ။
သူ ပန်းဝင်စည်းကို ဖြတ်ကျော်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူရရှိခဲ့တဲ့ သောင်းသောင်းဖြန်းဖြန်း အားပေးသံဟာ အဲဒီပွဲကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူတွေရဲ့ အဆိုအရ ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရရှိခဲ့တဲ့ ရွှေတံဆိပ်ဆုရှင် ရရှိခဲ့တာထက်တောင် ပိုမိုကြီးကျယ်ခမ်းနားခဲ့ပါတယ်။ ဘီလီမေးလ်စ် ကိုယ်တိုင်ကတောင် "ဒီရွှေတံဆိပ်ဟာ ဆီလွန်နိုင်ငံက အမျိုးသားပဲ ရသင့်တာ" လို့ မှတ်ချက်ပြုခဲ့ဖူးပါတယ်။
ပြိုင်ပွဲအပြီးမှာ သတင်းထောက်တွေက သူ့ဆီလာရောက်ပြီး အားကစားကွင်းထဲက လူတိုင်း သိချင်နေတဲ့ မေးခွန်းကို မေးခဲ့ကြပါတယ် - "ခင်ဗျား ဘာလို့ မရပ်ခဲ့တာလဲ" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အဖြေကတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပါပဲ။
"ကျွန်တော့်မှာ အိမ်မှာ သမီးငယ်လေးတယောက် ရှိတယ်" လို့ သူက ပြောပါတယ်။ "တနေ့ကျရင် သမီးက သူ့အဖေ အိုလံပစ်မှာ ဘာလုပ်ခဲ့လဲလို့ မေးလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ သမီးကို 'အဖေဟာ အဆုံးအထိ အောင်အောင်မြင်မြင် ပြေးခဲ့တယ်' လို့ ပြောပြချင်လို့ပါ" လို့ ဖြေကြားခဲ့ပါတယ်။
ဂျပန်လူမျိုးတွေဟာ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ကြပါဘူး။ နှစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ သူ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို "ဝတ်စုံနံပါတ် ၆၇" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ မူလတန်းကျောင်းသုံး ပြဌာန်းစာအုပ်တွေထဲမှာ ထည့်သွင်းခဲ့ပြီး ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေမှာ ဂျပန်ကျောင်းသား ထက်ဝက်ကျော်လောက်ကို သင်ကြားပေးခဲ့ပါတယ်။ ၂၀၁၆ ခုနှစ်ကစလို့ အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်ဗားရှင်းကိုလည်း အလယ်တန်း ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွေမှာ ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ လေးနှစ်တကြိမ် နွေရာသီအိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲ တိုင်းမှာ ဂျပန်မီဒီယာတွေဟာ သူ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို မျိုးဆက်သစ်တွေဆီ ပြန်လည်တင်ဆက်ပေးနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကရုဏာနန္ဒ ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒါတွေကို မြင်တွေ့သွားဖို့ အသက်မရှည်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီပြိုင်ပွဲအပြီး ၁၀ နှစ်အကြာမှာပဲ သူဟာ ရေနစ်မတော်တဆမှုတခုနဲ့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရာစုနှစ်ဝက်ကျော် ကြာသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူ အနစ်နာခံ ပြေးပေးခဲ့တဲ့ သမီးငယ်လေးမှာ သမီးတယောက် ပြန်ထွန်းကားခဲ့ပါတယ်။ ၂၀၁၆ ခုနှစ်မှာ အဲဒီမြေးမလေးဟာ ဂျပန်နိုင်ငံကို ပညာတော်သင် လာရောက်ခဲ့ပြီး၊ အဲဒီက သူစိမ်းတွေက သူ့မိသားစုအကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။ သူ့အဘိုး နောက်ဆုံးကနေ ပန်းဝင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီနိုင်ငံမှာ သူ့အဘိုးရဲ့ နာမည်ကို ရိုရိုသေသေနဲ့ ပြောဆိုနေကြတုန်းပဲ ဆိုတာ သိရတဲ့အခါ သူ အလွန်ပဲ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပါတယ်။
သူမဟာ ဂျပန်မှာပဲ ဆက်နေခဲ့ပြီး၊ အရှုံးမပေးဘဲ ဇွဲနပဲနဲ့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူတယောက်ကို သတိရဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီမြေမှာပဲ ဘဝတခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။ ကရုဏာနန္ဒဟာ ဆုတံဆိပ်တခုမှ မရခဲ့ဖူးသလို၊ ဆုတံဆိပ်ရဖို့နဲ့လည်း အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုကျိုမြို့ရဲ့ တခုသော ညနေခင်း၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပန်းဝင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိခဲ့တဲ့ အဲဒီပြိုင်ပွဲမှာတော့ ရာနတွန်ဂါ ကရုဏာနန္ဒဟာ သူစိမ်းပေါင်း ၇ သောင်းကို "ပန်းတိုင်အထိ ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း" ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး၊ သူတို့တွေကလည်း အဲဒီသင်ခန်းစာကို သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေကို နှစ်ပေါင်း ၆၀ တိုင်တိုင် လက်ဆင့်ကမ်း သင်ကြားပေးနေကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
Comments
Post a Comment