နောက်ဆုံးနေ့မှ အိမ်အပြန်
နောက်ဆုံးနေ့မှ အိမ်အပြန်
သူ့ရဲ့ ရဲဝန်ထမ်းဘဝ နောက်ဆုံးနေ့မှာပဲ ဒက်ထရွိုက်ရဲအရာရှိတဦးဟာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အိမ်တလုံးဆီကနေ ပုံမှန်ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူအဲဒီအိမ်ကနေ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ စာရွက်စာတမ်းတွေအစား... Saint Bernard ခွေးကြီးတကောင်ကို ချီပိုးခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။
သူ့နာမည်က ဒါရီယယ်လ် ကိုဗာဆစ် (Daryl Kovacic)။
အသက် ၅၀။ ဒက်ထရွိုက်ရဲတပ်ဖွဲ့မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တာ ၂၅ နှစ်။ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ပခုံးတွေ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မီးခိုးရောင်မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ရပ်ကွက်တွေမှာ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့လို့ ရလာတဲ့ ခြေထောက်ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လမ်းလျှောက်ပုံမျိုး သူပိုင်ဆိုင်ထားပါတယ်။
သူ့မှာ ဒဏ်ရာအမာရွတ်တွေလည်း ရှိပါတယ်။
လက်ဖမိုးပေါ်က အမာရွတ်ကတော့ ၉၀ ကျော်ကာလတွေက ဓားကိုင်အမှုတခုမှာ ရခဲ့တာပါ။ နောက်ထပ် အမာရွတ်တခုကတော့ ဘောင်းဘီအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာက ကားသူခိုးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးစဉ် ကားတိုက်ခံရလို့ ရခဲ့တဲ့ ဒူးဒဏ်ရာပါ။ အဲဒီဒူးထဲမှာ စတီးမူလီ လေးလုံး အခုထိ ရှိနေဆဲပါ။
ဒါရီယယ်လ်ဟာ ရာထူးတိုးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုးစားခဲ့ပါဘူး။ ရုံးခန်းထဲမှာလည်း မထိုင်ချင်ခဲ့ဘူး။ တခြားအရာရှိတွေက ရုံးခန်းတွေ၊ အစီအဝေးတွေဆီ ရောက်သွားချိန်မှာ ဒါရီယယ်လ်ကတော့ ရေဒီယိုက ထွက်လာတဲ့ အသံတွေကို နားထောင်ရင်း မြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကင်းလှည့်နေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေရာကမှ သူဟာ အသုံးဝင်တယ်လို့ ခံစားရတာပါ။
အိမ်မှာတော့ ဘဝက တိတ်ဆိတ်လာပါတယ်။
သူ့ဇနီး ရှယ်ရီလ် (Cheryl) ကတော့ ဟင်နရီဖို့ဒ် ဆေးရုံမှာ သူနာပြုတယောက်အဖြစ် အချိန်ကြာကြီး အလုပ်လုပ်ရပါတယ်။ သူတို့သားလေးတွေကတော့ အရွယ်ရောက်ပြီး တခြားမြို့တွေမှာ ကိုယ့်မိသားစု၊ ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် နေထိုင်နေကြပါပြီ။ အိမ်ကြီးက အရင်ကထက် ပိုကျယ်လာသလိုပဲ။ တခါတလေ အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်လွန်းပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သူတို့မှာ လူစီ (Lucy) လို့ခေါ်တဲ့ ဘီဂဲလ် (Beagle) ခွေးလေးတကောင် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူသေဆုံးသွားပြီးနောက် ရှယ်ရီလ်က နောက်ထပ်ခွေးတကောင်လောက် ထပ်မွေးဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ပူဆာဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါရီယယ်လ်က အမြဲတမ်း ညင်ညင်သာသာပဲ ငြင်းပယ်ခဲ့ပါတယ်။ ရဲအလုပ်က သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ သူ့အလုပ်မှာ အစွန့်ပစ်ခံ တိရစ္ဆာန်တွေ၊ အနှိပ်စက်ခံရတဲ့ အကောင်တွေကို အများကြီး မြင်ခဲ့ရလို့ပါ။ အဲဒီလိုနေရာတွေကို သူရောက်သွားတဲ့အခါ အမြဲတမ်း နောက်ကျနေတတ်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှယ်ရီလ်လည်း ထပ်မမေးတော့ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ အငြိမ်းစားယူမယ့်နေ့က ၂၀၁၇ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလရဲ့ အေးစက်စက် သောကြာနေ့တနေ့ပါ။
ရဲစခန်းက လူတိုင်းက သိနေကြပါပြီ။ စာရွက်စာတမ်းတွေလည်း အကုန်ပြီးပြီ။ ပိတ်ရက်မှာ အငြိမ်းစားယူမယ့် ညစာစားပွဲအတွက်လည်း စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။ သူလုပ်ဖို့ကျန်တာကတော့ နောက်ဆုံးတခေါက် ကင်းလှည့်ဖို့ပါပဲ။
မွန်းလွဲ ၂ နာရီ ၁၄ မိနစ်မှာတော့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံတခုထဲမှာ တိရစ္ဆာန်တကောင် ရှိနေနိုင်ကြောင်း သတင်းပို့ချက် ရောက်လာပါတယ်။ ဒါရီယယ်လ်က သိပ်မစဉ်းစားဘဲ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ အချိန်မပြည့်ခင် နောက်ဆုံးလုပ်ရမယ့် အလုပ်တခုပေါ့။
အဲဒီအိမ်က လူသူမရှိတဲ့ လမ်းကြားထဲမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ အိမ်အိုကြီးတလုံးပါ။ အိမ်ထဲမှာတော့ မှိုနံ့နဲ့ ဖုန်နံ့တွေက ထောင်းခနဲပါပဲ။ သူ အခန်းတခုပြီးတခု သတိထားပြီး လျှောက်သွားပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ထောင့်တနေရာက လှုပ်ရှားမှုကို သူတွေ့လိုက်ရတယ်။ Saint Bernard ခွေးကြီးတကောင်ပါ။
နှာခေါင်းနားမှာ မွေးညင်းဖြူတွေ ပေါက်နေတဲ့အထိ အသက်ကြီးနေပြီး ညစ်ပတ်နေတဲ့ အမွှေးတွေကြားကနေ နံရိုးတွေ အပြိုင်းပြိုင်း ထနေပါတယ်။ ခွေးက သူဝင်လာတာကို ဟောင်လည်းမဟောင်၊ ပြေးလည်းမပြေးပါဘူး။ သူ့ကို ခေါင်းလေး မော့ကြည့်ရုံပါပဲ။ သိပ်ကို သနားစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ပါ။
ဒါရီယယ်လ်က သူ့ဒူးနာတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခွေးလေးနားမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် နှစ်ယောက်သား ဘာမှမလုပ်ဘဲ ကြည့်နေမိကြတယ်။ ခွေးကြီးက သူ့အမြီးလေးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် တချက်ပဲ အားမရှိတရှိ ခါပြပါတယ်။ အဲဒီတချက်ကပဲ ဒါရီယယ်လ်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချစေခဲ့ပါတယ်။
ဒါရီယယ်လ် ပြန်ထရပ်ပြီး ရေဒီယိုကနေ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"တိရစ္ဆာန်ထိန်းသိမ်းရေးဌာနကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါ" လို့ ဌာနက ပြန်ပြောပါတယ်။ ဒါရီယယ်လ်က မှောင်နေတဲ့ အိမ်ကြီးကို တလှည့်၊ ကင်းလှည့်ကားကို တလှည့် ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ဖို့က သူ့အတွက် မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။
"မလိုတော့ဘူး၊ ကျွန်တော်ပဲ စီစဉ်လိုက်မယ်" လို့ သူက ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ခေတ္တခဏ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။ အလုပ်နောက်ဆုံးနေ့ ရောက်နေတဲ့ လူတယောက်ကို ဘယ်သူမှ မတားကြပါဘူး။ သူ အိမ်ထဲပြန်ဝင်၊ သူ့ရဲ့ ရဲယူနီဖောင်း ဂျာကင်ကို ချွတ်ပြီး ခွေးကြီးကို အသာအယာ ပတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ Saint Bernard ကြီးက သူ့ကို ချက်ချင်းပဲ အားကိုးတကြီး မှီတွယ်လိုက်ပါတယ်။ ကြောက်ရွံ့တာ၊ ရုန်းကန်တာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာပဲ ရှိပါတယ်။
ဒါရီယယ်လ်က ခွေးကြီးကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတခုလို အသာအယာ မချီပြီး ကင်းလှည့်ကားရဲ့ နောက်ခန်းထဲကို ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့... သူ တိရစ္ဆာန်ဂေဟာကို မသွားဘဲ အိမ်ကိုပဲ တန်းမောင်းခဲ့ပါတော့တယ်။
အိမ်ရှေ့ရောက်တဲ့အခါ ဇနီးဖြစ်သူ ရှယ်ရီလ်က နားမလည်နိုင်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ထွက်လာပါတယ်။ ဒါရီယယ်လ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲက ခွေးကြီးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ့မျက်ဝန်းတွေမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လျှံလာပါတယ်။
"အို... ဒါရီယယ်လ်ရယ်..."
ဒါရီယယ်လ်က ခွေးကြီးကို ကြည့်လိုက်၊ သူ့ဇနီးကို ကြည့်လိုက်နဲ့...
"သူ့မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
ရှယ်ရီလ်က ရှေ့တိုးလာပြီး ခွေးကြီးရဲ့ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အခုတော့ သူ့မှာ ငါတို့ ရှိသွားပြီပေါ့"
သူတို့ သူ့ကို "မက်ခ်" (Mack) လို့ နာမည်ပေးလိုက်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာက ဒါရီယယ်လ် ကားတိုက်ခံရတဲ့ လမ်းနာမည်ကို အစွဲပြုပြီး ပေးလိုက်တာပါ။ ဒါက ပိုပြီး ဆီလျော်သလိုပါပဲ။ နှစ်ယောက်လုံးက ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ကိုယ်စီနဲ့။ နှစ်ယောက်လုံး အခုထိ ရှိနေကြသေးတယ်။
ပထမဆုံးညမှာတော့ မက်ခ်က ဆိုဖာဘေးက စောင်ဟောင်းလေးပေါ်မှာ ခွေပြီး အိပ်ပျော်သွားပါတယ်။ ဒါရီယယ်လ်ကတော့ မအိပ်သေးဘဲ မက်ခ် အသက်ရှူနေတာကို ကြည့်နေမိတယ်။
နောက်တနေ့မနက်ဟာ သူ နှစ်ပေါင်း ၂၅ နှစ်အတွင်း အလုပ်အတွက် စောစောထစရာမလိုတဲ့ ပထမဆုံး စနေနေ့ပါ။ ရေဒီယိုအသံတွေ မရှိတော့ဘူး။ ယူနီဖောင်းတွေ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီအစား ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခွေးခြေသည်းလေးတွေ တောက်တောက် တောက်တောက်နဲ့ လျှောက်တဲ့ အသံကို သူကြားလိုက်ရတယ်။ မက်ခ်က ဆိုဖာဘေးမှာ ရပ်ပြီး သူ့ကို ကြည့်နေပါတယ်။ စောင့်နေတာပါ။ ကယ်တင်ရှင်ကို စောင့်နေတာ မဟုတ်တော့ဘဲ... သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကို စောင့်နေတာပါ။
အဲဒီနောက်ပိုင်း မနက်တိုင်း အိမ်နီးနားချင်းတွေ မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့... ခြေထောက်တဖက် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ အငြိမ်းစားရဲအရာရှိကြီးတယောက်က Saint Bernard ခွေးကြီးတကောင်ကို ကြိုးဆွဲပြီး နေမထွက်ခင် လမ်းလျှောက်နေတာပါပဲ။ လက်တဖက်က ကော်ဖီခွက်၊ နောက်လက်တဖက်က ခွေးဆွဲကြိုး။
ဒါရီယယ်လ်ဟာ ရှယ်ရီလ်ကို တသက်လုံး ရင်ထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့တဲ့ စကားတခွန်းကို ဖွင့်ဟလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်က သူ့ဘဝကို အဆုံးရှုံးတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်စေခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အခုတခါမှာတော့... သူဟာ အိမ်ကို သက်ရှိဝိညာဉ်တခုတင်မကဘဲ၊ သူ့ဘဝအတွက် အစားထိုးမရတဲ့ 'ကယ်တင်ခြင်း အလင်းရောင်' ကိုပါ ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့လို့ပါပဲ။
Comments
Post a Comment