အသက်ရှူအောင့်ပြီး စစ်ထိုးခြင်း- ဟော်မုဇ် ရေလက်ကြား ပိတ်ဆို့မှု နှင့် အီရန်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကျပ်ရိုက်စေသည့် ရက် ၃၀

 

အသက်ရှူအောင့်ပြီး စစ်ထိုးခြင်း-

ဟော်မုဇ် ရေလက်ကြား ပိတ်ဆို့မှု

နှင့်

အီရန်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကျပ်ရိုက်စေသည့် ရက် ၃၀

ယခုအခါ အီရန်၏ ဇာတ်လမ်းသည် သာမန်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အခက်အခဲအဆင့်မှသည် နိုင်ငံရေးသည်းထိတ်ရင်ဖို ဇာတ်ကား တကားကဲ့သို့ ပြောင်းလဲလာပြီဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အဆင့် (၄) တွင် တွေ့ရမည့် "သဘောထားတင်းမာသူများ၏ ပြဿနာ" သည် သိုလှောင်မှု အကန့်အသတ်နှင့် စီးပွားရေး ပြိုလဲမှုတို့ကြားတွင် အီရန်ခေါင်းဆောင်ပိုင်းအတွင်း အက်ကြောင်းထင်လာပုံကို မီးမောင်းထိုးပြနေသည်။ နိုင်ငံတော် ရှင်သန်ရေးအတွက် "တင်းမာသူများနှင့် လက်တွေ့ဆန်သူများ" ကြား အားပြိုင်မှုသည်သာ အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်လာပါတော့မည်။

🌊 ရွှေရောင်လှောင်အိမ်- ရက် ၃၀ နောက်ပြန်ရေတွက်ခြင်း

ကမ္ဘာ့အရေးပါဆုံး ရေလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည့် ဂိတ်စောင့် တယောက်သည် မိမိကိုယ်တိုင် အချိန်နှင့်အမျှ မည်သို့ ပြန်လည်အကျပ်ရိုက်လာသနည်းဟူသည့် ဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။

အဆင့် ၁ - အာဏာ၏ လှည့်စားမှု (ရက် ၁ မှ ၇)

ကြေညာချက်သည် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သည်။ ကမ္ဘာ့စီးပွားရေး၏ သွေးကြောမကြီးဖြစ်သော ၂၁ မိုင်အကျယ်ရှိ ဟော်မုဇ် ရေလက်ကြားကို ပိတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ အီရန်ပြည်တွင်း၌ အောင်ပွဲခံသည့် စိတ်ဓာတ်များ ထကြွနေပြီး ကမ္ဘာ့ရေနံဈေးနှုန်းများ ထိုးတက်သွားကာ တကမ္ဘာလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သို့သော် ပါရှန်းကွေ့၏ တိတ်ဆိတ်မှုနောက်ကွယ်တွင် လှည့်စားမှု တခု ရှိနေသည်။ ရေနံတင်သင်္ဘောများ ထွက်ခွာခြင်းမရှိသော်လည်း ရေနံများကမူ ဆက်လက်ထွက်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ Ahvaz နှင့် Marun ရှိ ရေနံတွင်းများမှ တနေ့လျှင် ရေနံစည်ပေါင်း ၂ သန်းခန့်ကို စုပ်ထုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထွက်ပေါက်မရှိသဖြင့် ထိုရေနံလှိုင်းလုံးကြီးများသည် Kharg ကျွန်းရှိ သိုလှောင်ကန်များထဲသို့သာ အရှိန်အဟုန်နှင့် စီးဝင်နေရသည်။

အဆင့် ၂ - ဒီရေမြင့်တက်လာခြင်း (ရက် ၈ မှ ၁၄)

တီဟီရန်၏ လေထုသည် အောင်ပွဲခံမှုမှသည် စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုများသို့ ကူးပြောင်းလာသည်။ ရေနံသိုလှောင်ကန်ကြီးများ၏ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြည့်သွားပြီဖြစ်သည်။ အင်ဂျင်နီယာများသည် ရေနံစက်စက်တိုင်းကို သက်တမ်းရင့် ရေနံတင်သင်္ဘောဟောင်းများပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သိုလှောင်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြရသည်။

၎င်းကို "ရေပေါ်သိုလှောင်မှု" အဆင့်ဟု ခေါ်သည်။ VLCC သင်္ဘောကြီးများစွာသည် ရေနံဆီပုံးကြီးများသဖွယ် ပင်လယ်ထဲတွင် ငြိမ်သက်နေသော်လည်း အမေရိကန်၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကြောင့် မည်သည့်နေရာမှ သွား၍မရချေ။ အီရန်သည် ယခုအခါ ကုန်လှောင်ရုံက ပြည့်လျှံနေသော်လည်း အရှေ့တံခါးကို သော့ခတ်ခံထားရသည့် ကုန်သည် တဦးနှင့် တူနေပြီဖြစ်သည်။

အဆင့် ၃ - စက်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ နှလုံးကြေကွဲမှု (ရက် ၁၅ မှ ၂၁)

တတိယပတ်အရောက်တွင် သင်္ချာကိန်းဂဏန်းများက "ရက်စက်" လာသည်။ သိုလှောင်မှုသည် ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ရေနံတွင်းများကို ပိတ်လိုက်တော့" ဟု အမိန့်ကျလာသည်။ ဤအရာသည် အိမ်ရှိ ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းကို ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ မလွယ်ကူပေ။ ဖိအားမြင့်ရေနံတွင်းကို ပိတ်လိုက်ခြင်းသည် မြေကမ္ဘာအတွက် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာရစေခြင်းဖြစ်သည်။ စီးဆင်းမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပါက ဖိအားများပြောင်းလဲသွားပြီး ဆားများပိတ်ဆို့ခြင်း သို့မဟုတ် နောင် တချိန်တွင် ပုံမှန်အတိုင်းပြန်လည်ထွက်ရှိနိုင်သည့် "တွန်းအား" (Pressure) များ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသည်။

သံဝေဂရစရာမှာ- ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း အီရန်သည် မိမိ၏ နောင်လာနောက်သားများအတွက် ရေနံထုတ်လုပ်မှု စွမ်းအားကိုပါ မိမိလက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၄ - စီးပွားရေးပဲ့တင်သံနှင့် တင်းမာသူများ၏ အကျပ်အတည်း (ရက် ၂၂ မှ ၃၀)

သိုလှောင်ကန်များ အပြည့် (Tank Top) ဖြစ်သွားသည်နှင့်အမျှ ပြည်တွင်းနိုင်ငံရေး ဖိအားကလည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

• လက်တွေ့ဆန်သူများ (ရေနံဝန်ကြီးဌာနနှင့် ဗဟိုဘဏ်): ရီယယ် (Rial) ငွေကြေး တန်ဖိုးထိုးကျလာခြင်းနှင့် ပို့ကုန်ဝင်ငွေ၏ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းဖြစ်သော ရေနံဝင်ငွေ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က စီးပွားရေးကို ကယ်တင်ရန် လျှို့ဝှက်ဆွေးနွေးပွဲများမှတစ်ဆင့် "မဟာဗျူဟာမြောက် ဆုတ်ခွာမှု" ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းကြသည်။

• သဘောထားတင်းမာသူများ (IRGC ခေါင်းဆောင်ပိုင်း): သူတို့က ရေလမ်းကြောင်း ပြန်ဖွင့်ခြင်းကို လက်နက်ချခြင်းဟု မြင်သည်။ "တော်လှန်ရေးခုခံမှု" သည် စီးပွားရေးကျဆင်းမှုထက် ပို၍တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ယူဆကြသည်။ သူတို့သည် အရှုံးပေးမည့်အစား စစ်ပွဲကို အရှိန်မြှင့်ရန်သာ ဆန္ဒရှိကြသည်။

မီးဖိုချောင် အကျပ်အတည်း: ငွေဖောင်းပွမှုသည် ကိန်းဂဏန်း တခု မဟုတ်တော့ဘဲ ဈေးထဲတွင် ဝယ်စားရသည့် ပေါင်မုန့်ဈေးနှုန်း ဖြစ်လာသည်။ ရေနံထွက်ရာ ခူဇီစတန် (Khuzestan) ပြည်နယ်တွင် ဆန္ဒပြမှုများနှင့် သပိတ်မှောက်မှုများ စတင်လာပြီး အုပ်ချုပ်သူစနစ်၏ တည်ငြိမ်မှုကို ခြိမ်းခြောက်လာသည်။

---

📉 "မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်စေမှု" အနှစ်ချုပ်

နယ်ပယ်	ပိတ်ဆို့မှု၏ ကုန်ကျစရိတ်
စီမံခန့်ခွဲမှု	၂၂ ရက်အတွင်း သိုလှောင်မှု ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြည့်သွားမည်။
နည်းပညာ	ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းရသဖြင့် ရေနံတွင်းများ ထာဝရပျက်စီးနိုင်ခြေရှိသည်။
စီးပွားရေး	တနေ့လျှင် အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်းပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးသည်။
နိုင်ငံရေး	တင်းမာသူများနှင့် လက်တွေ့ဆန်သူများကြား ကွဲပြားမှုက အစိုးရကို မတည်မငြိမ်ဖြစ်စေသည်။
လူမှုရေး	အပြင်းအထန် ငွေဖောင်းပွမှုကြောင့် ပြည်တွင်းမငြိမ်မသက်မှုနှင့် သပိတ်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

---

⚖️ နောက်ဆုံးရွေးချယ်မှု

ရက်ပေါင်း ၃၀ အရောက်တွင် ဟော်မုဇ် ရေလက်ကြားသည် အခြားသူကို ခြိမ်းခြောက်သည့် လက်နက်မဟုတ်တော့ဘဲ မိမိလည်ပင်းကို ပြန်ရစ်ပတ်ထားသည့် ကြိုးကွင်း ဖြစ်လာသည်။ အီရန်ခေါင်းဆောင်ပိုင်းသည် ခက်ခဲသော ရွေးချယ်စရာ (၃) ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်-

1. သံလွင်ခက် (စေ့စပ်ခြင်း): လက်တွေ့ဆန်သူများ အနိုင်ရသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ရေလက်ကြားကို ပြန်ဖွင့်ပြီး စီးပွားရေး သွေးထွက်သံယိုမှုကို ရပ်တန့်ရန် ညှိနှိုင်းခြင်း။

2. ဓားမိုးခြင်း (စစ်ပွဲ): တင်းမာသူများ အနိုင်ရသည်။ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများ ကြားဝင်လာစေရန် စစ်ပွဲကို ဖန်တီးပြီး အကျပ်အတည်းကို ရိုက်ခွဲခြင်း။

3. တဖြည်းဖြည်း ဆွေးမြည့်ခြင်း (အေးခဲခြင်း): ဆက်လက်ပိတ်ဆို့ထားပြီး ပြည်တွင်းစီးပွားရေး သမိုင်းဝင် ပျက်စီးသွားသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေခြင်း။

နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့်- ဟော်မုဇ် ရေလက်ကြားကို ပိတ်လိုက်ခြင်းသည် အငြင်းအခုံ တခုတွင် အနိုင်ရရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသက်ရှူအောင့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သင်သည် တဖက်လူကို နေရခက်အောင် လုပ်နိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သင်၏ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ် (သို့မဟုတ် သင့်စီးပွားရေး) က သင့်ကို အသက်ပြန်ရှူရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလာမည်သာ ဖြစ်သည်။