နောင်တ (Regret) ဂိုင် ဒီ မောပါးဆင့် (Guy de Maupassant)

 

နောင်တ (Regret)
ဂိုင် ဒီ မောပါးဆင့် (Guy de Maupassant)
အာဂျန်တန်မြို့ကလေးတွင် နေထိုင်သော မစ္စတာဆာဗားလ် (ခေါ်) မစ္စတာပေါလ်သည် သက်ပြည့်အငြိမ်းစားယူထားသည့် စာရေးကြီးတဦး ဖြစ်သည်။ အသက် ၆၂ နှစ်အရွယ် လူပျိုကြီးဖြစ်သည့်အပြင် အရပ်မြင့်မြင့်၊ ကိုယ်လုံးပါးပါးနှင့် ဖြူဖျော့သောမျက်နှာထက်တွင် မုတ်ဆိတ်ဖြူများက နေရာယူထားသည်။ သူ၏ဘဝသည် လောကီအာရုံတို့နှင့် ကင်းကွာကာ အလွန်အမင်း ဆိတ်ငြိမ်အေးချမ်းလှ၏။
သူ၏ ဘဝတသက်တာတွင် အိမ်ထောင်ဟူ၍လည်း မပြုခဲ့ဖူးသလို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် စွန့်စားခန်းမျိုးနှင့်လည်း အလှမ်းဝေးခဲ့သည်။ အစိုးရရုံးစာရေးဘဝဖြင့် အနှစ် ၄၀ တိုင်တိုင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး အိမ်ကလေးတလုံးထဲမှာပင် ၂၅ နှစ်တိုင်တိုင် သိုသိုသိပ်သိပ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းဟူ၍လည်း မရှိ၊ ခရီးဝေးဟူ၍လည်း မသွား။ သူ၏ နေ့ရက်များကို စာဖတ်ခြင်း၊ လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် ဥယျာဉ်ထဲ၌ အပင်စိုက်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။
သာယာသော ဆောင်းဦးပေါက်နေ့တနေ့တွင် သူသည် ဥယျာဉ်ထဲ၌ နေပူစာလှုံရင်း ထိုင်နေမိသည်။ လေထုမှာ နွေးထွေးငြိမ်သက်နေပြီး သူ၏စိတ်အစဉ်မှာလည်း အတိုင်းထက်အလွန် အေးချမ်းနေ၏။ သို့သော် ထိုငြိမ်သက်မှုထဲ၌ပင် မိမိ၏ဘဝအကြောင်းကို ရုတ်တရက် တွေးတောမိလာသည်။ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်သည်၊ အနာဂတ်ကို မျှော်ကြည့်သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သေခြင်းတရားမှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူသတိပြုမိသွားသည်။ ထိုအခါမှ သူသည် ဘဝကို တခါမျှ တကယ်တမ်း မရှင်သန်ခဲ့ရသေးပါလားဟူသော အသိက ဝင်လာခဲ့သည်။
သူသည် မိမိသိခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးများ၊ သို့မဟုတ် မိမိမသိဘဲ ကျော်လွန်ခဲ့သော အမျိုးသမီးများအကြောင်းကို တွေးတောမိပြန်သည်။ သူ တခါမျှ အချစ်ကို မခံစားခဲ့ဖူးသလို တစုံတယောက်၏ ချစ်ခြင်းကိုလည်း မရရှိခဲ့ဖူးပေ။ ဇနီးလည်းမရှိ၊ ရင်သွေးလည်းမရှိ။ ကြီးကျယ်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းမျိုးနှင့် ဝေးသလို ပြင်းထန်သော သောကဒဏ်ကိုလည်း မကြုံခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ဘဝသည် ရှည်လျားခြောက်သွေ့ပြီး ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော မီးခိုးရောင်အိပ်မက်တခုနှယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုစဉ် အမျိုးသမီးတဦးကို သူ သတိရမိသွားသည်။ သူမအမည်မှာ မဒမ်ဆန်းဒရက်စ် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ၏မိတ်ဆွေဟောင်းတဦး၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမအပေါ် အမြဲတမ်း သဘောကျစိတ်ရှိခဲ့သော်လည်း အရှက်အကြောက်ကြီးမှုနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းကို ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် ရင်ထဲကစကားကို ဘယ်သောအခါမျှ ထုတ်မပြောဖြစ်ခဲ့။
သို့သော် ယခု နေရောင်အောက်တွင် ထိုင်နေစဉ် လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၃၀ က တောအုပ်လေးထဲ၌ သူမနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည့် နေ့တနေ့ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုစဉ်က နှစ်ဦးတည်း ရှိနေခဲ့ကြသည်။ သူမက သူ့ကို သဘောကျနေကြောင်း သူရိပ်မိခဲ့ပြီး ချစ်စကားဆိုရန်လည်း အခွင့်အသာဆုံး အချိန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြောက်ခဲ့သလို သူမခင်ပွန်း၏ ဒေါသကိုလည်း ကြောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ထိုအခွင့်အရေးကို နှုတ်ဆိတ်ခြင်းဖြင့်သာ ကျော်လွန်စေခဲ့သည်။
ယခု အနှစ် ၃၀ ကြာပြီးမှ သူသည် ကြီးလေးသောအမှားကို ကျူးလွန်ခဲ့မိကြောင်း နားလည်လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို ချစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ သူသာ လက်တွဲခဲ့လျှင် သူမသည် ပျော်ရွှင်သော ဇနီးတဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားသည်။ မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ကိုယ်တိုင် လက်လွှတ်ခဲ့မိပြီး ဘဝကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့မိပါလား။
ထိုအသိဝင်လာချိန်တွင် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲ၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတခုက စူးခနဲပေါ်လာသည်။ အသက်ရှူရကျပ်လာသဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထကာ ဥယျာဉ်ထဲ၌ ဟိုဒီလျှောက်နေမိသည်။ သူ ရူးသွပ်တော့မလို ခံစားရသည်။ ထိုနာကျင်မှုများ ပြေလျော့သွားစေရန် အော်ဟစ်ချင်သည်၊ ငိုယိုချင်သည်၊ တခုခုကို လုပ်ပစ်ချင်နေမိသည်။
သို့သော် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ နောက်ကျခဲ့ပြီ။ သူသည် အသက် ၆၂ နှစ်အရွယ် အထီးကျန်လူအိုကြီးတဦးသာ ဖြစ်သည်။ စကားပြောဖော်မရှိ၊ ချစ်ရမည့်သူမရှိ၊ သူ့ကို ဂရုစိုက်မည့်သူမရှိ။ သူသည် ရှုံးနိမ့်သူတဦး၊ အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသော ရှုံးနိမ့်သူတဦးသာ ဖြစ်တော့သည်။
သူသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ စက္ကူနှင့် ကလောင်ကိုယူ၍ မဒမ်ဆန်းဒရက်စ်ထံသို့ စာတစောင် ရေးလေတော့သည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ သူမကို သူမည်မျှ ချစ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ထိုအကြောင်းကို မပြောခဲ့မိသည့်အတွက် မည်မျှ နောင်တရနေကြောင်း၊ သူသည် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး နှလုံးကွဲဝေဒနာဖြင့် သေဆုံးနေရပြီဖြစ်ကြောင်း အားလုံးကို ရေးသားခဲ့သည်။
စာရေးပြီးသောအခါ စာအိတ်ထဲထည့်ကာ မဒမ်ဆန်းဒရက်စ်ထံသို့ လိပ်မူပြီး စာတိုက်ပုံးထဲသို့ သွားရောက်ထည့်လိုက်သည်။
နောက်တနေ့တွင် အကြောင်းပြန်စာတစောင် ရောက်လာသည်။ တုန်ရီနေသော လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည့် မှတ်စုတိုလေးထဲတွင် -
"ကျွန်မရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးရှင်၊ ရှင့်ရဲ့စာကို ကျွန်မ ရပါပြီ။ ရှင့်အတွက် ကျွန်မ တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက နောက်ကျသွားပါပြီ။ အခုတော့ ကျွန်မလည်း အဘွားကြီးတယောက် ဖြစ်နေပါပြီ၊ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့လည်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ ရှင့်အပေါ်မှာ အဲဒီလိုမျိုး တခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါဘူး။ ရှင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ရှင့်ရဲ့ မိတ်ဆွေ - မာရီဆန်းဒရက်စ်။"
မစ္စတာဆာဗားလ်သည် ထိုစာကို ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင် တကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် လူမိုက်တဦးဖြစ်ခဲ့ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ မိမိဘဝကို အချည်းနှီးသော အရာများအတွက် ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့ကြောင်း သိသွားသည်။ သူသည် တခါမျှ အချစ်မခံခဲ့ရဖူးသလို နောင်တွင်လည်း အချစ်ခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်စိကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အလွန်ပင်ပန်းနေသည်၊ အလွန်အိုမင်းနေသည်၊ ပြီးတော့ အလွန်အမင်း အထီးကျန်နေသည်။ ထိုအသိများနှင့်အတူ သူ၏အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။