နှလုံးသားထဲက အလင်းစက် (သို့မဟုတ်) လယ်သမား မာရီ ဖီယိုဒါ ဒေါ့စတိုယက်စကီ (THE PEASANT MAREY By FYODOR DOSTOEVSKY)

 

နှလုံးသားထဲက အလင်းစက် (သို့မဟုတ်) လယ်သမား မာရီ
ဖီယိုဒါ ဒေါ့စတိုယက်စကီ
(THE PEASANT MAREY By FYODOR DOSTOEVSKY)
အပိုင်း (၁) - ငရဲခန်းထဲက အားလပ်ရက် အပြင်လောကမှာတော့ အီစတာပွဲတော်ရဲ့ ဒုတိယမြောက်နေ့ဟာ နွေဦးရဲ့ နွေးထွေးမှုနဲ့အတူ သာယာနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီဆိုက်ဘေးရီးယား အကျဉ်းထောင်ဟာ ငရဲဘုံပါပဲ။ ထောင်ခြံစည်းရိုးက သစ်သားတိုင်တွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရေတွက်ရင်း စိတ်မရူးသွားအောင် ထိန်းချုပ်နေရတယ်။ ဒီနေ့ဟာ ထောင်ထဲမှာ အလုပ်နားတဲ့နေ့။ ဒါပေမဲ့ အနားယူခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှုတွေ ပေါက်ကွဲထွက်တဲ့နေ့ပါ။
အရက်မူးပြီး သောင်းကျန်းနေသူတွေ၊ ရွံရှာဖို့ကောင်းတဲ့ သီချင်းသံတွေနဲ့ သွေးထွက်သံယို ရန်ပွဲတွေကြားမှာ ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ပိုလန်အကျဉ်းသား M. က ကျွန်တော့်နားကို ရောက်လာပြီး သွားကြားထဲကနေ လေသံတိုးတိုးနဲ့ ရွံရှာစွာ ရေရွတ်သွားတယ်— "ဒီဓားပြတွေကို ငါမုန်းတယ်!" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို လှံနဲ့ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ "ငါရောပဲလား... ငါလည်း ဒီလူတွေကို တိရစ္ဆာန်တွေလိုပဲ မြင်နေတာလား?"
အပိုင်း (၂) - အမှတ်တရ ခံတပ် မွန်းကျပ်လွန်းလို့ အိပ်ဆောင်ထဲကနေ ပြန်ပြေးထွက်လာတော့ ဂါဇင်ဆိုတဲ့ အကျဉ်းသားကို လူတစ်စုက သေလုမတတ် ဝိုင်းရိုက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ လူသားဆန်မှု ကင်းမဲ့တဲ့ အကြမ်းဖက်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေတယ်။ ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး လဲလျောင်းနေလိုက်တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော "ခံတပ်" ပေါ့။ မျက်လုံးမှိတ်ထားမှသာ ဒီညစ်ပတ်တဲ့ နံရံတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လွတ်လပ်တဲ့ အတိတ်ဆီကို ခရီးထွက်လို့ရတာပါ။
အပိုင်း (၃) - ဝံပုလွေရဲ့ အော်သံ ရုတ်တရက်... အနှစ် ၂၀ ကျော်ကြာ မေ့လျော့နေခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုက ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာ အသက်ဝင်လာတယ်။ အသက် ၉ နှစ်သားအရွယ်၊ နွေရာသီရဲ့ နေ့တစ်နေ့။ ကျွန်တော် တောအုပ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကစားနေတုန်း... ခြောက်ခြားစရာကောင်းတဲ့ အော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်— "ဝံပုလွေ!" ကျွန်တော်ဟာ အသည်းအသန် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ လယ်ကွင်းထဲမှာ လယ်ထွန်နေတဲ့ လယ်သမား "မာရီ" ဆီကို ပြေးသွားခဲ့မိတယ်။ မာရီက အသက် ၅၀ အရွယ်၊ ရုပ်ကြမ်းကြီးနဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ရဲ့ သခင်လေးပေါ့။ သူက မြင်းကိုရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကြောက်လန့်လွန်းလို့ သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။
အပိုင်း (၄) - ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနူးညံ့ဆုံး လက်ချောင်းများ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မာရီ လုပ်ခဲ့တဲ့အရာက ကျွန်တော့်ဘဝကို ပြောင်းလဲစေခဲ့တယ်။ သူဟာ မြေကြီးတွေ ပေကျံနေတဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းထူကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မိခင်တစ်ယောက်လို နူးညံ့တဲ့ အပြုံးနဲ့ ချော့မော့တယ်— "မကြောက်နဲ့ ကလေး... ဘာဝံပုလွေမှ မရှိပါဘူး။ ဘုရားသခင်က မင်းနဲ့အတူ ရှိမှာပါ" တဲ့။
သူ့ရဲ့လက်တွေက ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ အထိအတွေ့ကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနူးညံ့ဆုံးပါပဲ။ မြေကြီးစွန်းနေတဲ့ လက်သည်းမည်းမည်းကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို သာသာလေး ထိတွေ့နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တာ... အခုထိ ခံစားလို့ရနေတုန်း။ ကျွန်တော် ပြန်သွားတဲ့အထိ သူက လယ်ကွင်းထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း စောင့်ကြည့်ပေးခဲ့တယ်။
အပိုင်း (၅) - အမြင်သစ် ဒီအမှတ်တရက ကျွန်တော့်ကို အိပ်မက်ကနေ နှိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ ကုတင်ပေါ်ကနေ ထရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က ရိုင်းစိုင်းနေတဲ့ အကျဉ်းသားတွေကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အမုန်းတရားတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဒီလူရမ်းကားတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာလည်း "မာရီ" လိုမျိုး နက်ရှိုင်းတဲ့ လူသားဆန်မှုတွေ ရှိနေနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်တို့ကသာ သူတို့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို မမြင်နိုင်ကြတာပါ။
ညနေပိုင်းမှာ M. နဲ့ ထပ်တွေ့တော့ သူကတော့ အမုန်းစကားတွေကိုပဲ ပြောနေတုန်း။ သူ့ကို ကျွန်တော် သနားမိတယ်။ သူ့မှာက ကျွန်တော့်လို "မာရီ" ဆိုတဲ့ အမှတ်တရမျိုး မရှိရှာဘူးလေ။ ကျွန်တော့်မှာတော့ အမှောင်ဆုံးနေ့ရက်တွေမှာ အလင်းပြပေးမယ့် မာရီ ရှိနေခဲ့လို့ ကံကောင်းခဲ့ပါတယ်။