အိုဟင်နရီ (O. Henry) ရဲ့ "The Romance of a Busy Broker" ကို ခေတ် နှင့် အညီ ပြုပြင် ထားခြင်း

 

ဒေတာတွေကြားမှာ ပျောက်ဆုံးနေသူ (The Sync of a Senior Architect)
ဟားဗေး (Harvey) ဆိုတာ အဆင့်မြင့် ဒေတာ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ပါ။ သူက ဒေတာတွေကြားမှာ အလုပ်လုပ်ရုံတင်မကဘဲ အဲဒီ ဒေတာကမ္ဘာထဲမှာပဲ အသက်ရှင်နေသူလို့တောင် ဆိုနိုင်ပါတယ်။ သူ့စားပွဲပေါ်မှာ မော်နီတာ သုံးလုံးရှိပြီး တစ်လုံးမှာ Slack စာတိုတွေ၊ တစ်လုံးမှာ AWS ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ပြ မြေပုံတွေနဲ့ ကျန်တစ်လုံးမှာတော့ SQL ကုဒ်တွေ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေပါတယ်။
"ဟားဗေး..." နားကြပ်ထဲကနေ သူ့လက်ထောက် ဆာရာရဲ့ အသံ ထွက်လာပါတယ်။ "ဒေတာတွေ ကူးပြောင်းတာ ၉၈ ရာခိုင်နှုန်း ရောက်နေပြီ။ ပြီးတော့ အမှာစာတစ်ခု ရောက်နေတယ်ရှင့်။"
"အခု မအားသေးဘူး!" ဟားဗေးက စန္ဒရားတီးနေသလို ကီးဘုတ်ကို အပြင်းအထန် ခေါက်ရင်း အော်ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီ ဒေတာစီးဆင်းမှုသာ ရပ်သွားရင် တစ်နယ်လုံးက ဆာဗာတွေ အမှောင်ကျသွားလိမ့်မယ်။ ပစ္စည်းကို ဧည့်ခန်းမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်။ ငါ အလုပ်ထဲ အာရုံအပြည့် ရောက်နေတယ်!"
နောက်ထပ် နှစ်နာရီကြာတဲ့အထိ ဟားဗေးဟာ ဒေတာကမ္ဘာရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးလိုပါပဲ။ သူ ကုဒ်တွေကို ပြင်တယ်၊ လမ်းကြောင်းတွေ ပြောင်းတယ်၊ ဒေတာ အမြောက်အမြားကို အမှားအယွင်းမရှိအောင် ပေါင်းစည်းလိုက်နိုင်ပါတယ်။ ဒီလို အောင်မြင်မှုက ရတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူဟာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ရှိမှုကိုတောင် မေ့သွားတဲ့အထိပါပဲ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ မော်နီတာပေါ်က အချက်ပြမီးလေးတွေဟာ အစိမ်းရောင် ပြောင်းသွားပါတယ်။ အောင်မြင်သွားပါပြီ။
ဟားဗေး တစ်ယောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာနဲ့ ထိုင်ခုံမှာ မှီချလိုက်ပြီး ခြောက်ကပ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်လိုက်ပါတယ်။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ညနေ ၆ နာရီ။ မနက်ကတည်းက ဘာမှမစားရသေးတာကို သတိရသွားတယ်။ သူ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ခြေကုန်လက်ပန်းကျစွာနဲ့ လက်ထောက် ဆာရာ ရှိရာကို လျှောက်သွားပါတယ်။
"ဆာရာ... ဒေတာတွေ အကုန် အောင်အောင်မြင်မြင် ပြောင်းပြီးပြီ။ ခုနက ပြောတဲ့ ပစ္စည်းအကြောင်း ပြောပါဦး။ ရုံးအတွက် မှာထားတဲ့ ထိုင်ခုံအသစ်လား? ဒါမှမဟုတ် ဆာဗာ အပိုပစ္စည်းတွေလား?"
ဆာရာက သူ့ကို သနားဂရုဏာ သက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "ဟားဗေး... ခုံပေါ်က ဗူးလေးကို ကြည့်လိုက်ပါဦး" လို့ ပြောပါတယ်။
ဟားဗေး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါက ကွန်ပျူတာ ပစ္စည်းဗူး မဟုတ်ပါဘူး။ ကိတ်မုန့်ဗူးလေး တစ်ဗူးပါ။ ဗူးပေါ်မှာ ဖယောင်းတိုင်လေး တစ်တိုင်နဲ့အတူ စာတိုလေး တစ်စောင် ပါပါတယ်။
စာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးပတ်က သူကိုယ်တိုင် ရေးထားတဲ့ လက်ရေးကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးချက် - ကိတ်မုန့် မှာဖို့ မမေ့နဲ့။ ဒီနေ့က မင်းရဲ့ (၁၀) ကြိမ်မြောက် မင်္ဂလာဆောင် နှစ်ပတ်လည်နေ့။ ညနေ ၅ နာရီခွဲမှာ ဇနီးသည် ဂျူလီယာကို သွားခေါ်ပြီး ညစာ သွားစားရမယ်။”
ဟားဗေး မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားပါတယ်။ နာရီကို ပြန်ကြည့်တော့ ၆ နာရီကျော်နေပြီ။ "Do Not Disturb" (အနှောင့်အယှက် မပေးရန်) ပိတ်ထားတဲ့ သူ့ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဇနီးသည်ဆီက လွတ်သွားတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ၁၄ ကြိမ်နဲ့ နောက်ဆုံး ပို့ထားတဲ့ စာတိုလေးကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“ရှင်ကတော့ လူထက် ဒေတာကို ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်တာပဲ။ ကျွန်မ အမေအိမ်ကို သွားပြီ။”
သန်းနဲ့ချီတဲ့ ဒေတာကွန်ရက်ကြီးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို ကယ်တင်ဖို့ မေ့လျော့နေခဲ့ပါတယ်။ ဟားဗေးဟာ မော်နီတာပေါ်က အောင်မြင်ခြင်း အထိမ်းအမှတ် "Success" ဆိုတဲ့ အစိမ်းရောင်မီးလေးကို ငေးကြည့်ရင်း... လျင်မြန်လှတဲ့ ဒီနေ့ခေတ် ဒစ်ဂျစ်တယ်ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ခေတ်နောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဆိုတာ နားလည်သွားပါတော့တယ်။

အိုဟင်နရီ (O. Henry) ရဲ့ "The Romance of a Busy Broker" ကို ခေတ် နှင့် အညီ ပြုပြင် ထားခြင်း