ဝိညာဉ်ပုံပြင် — မာ့ခ်တွိန်း (Mark Twain)

 

ဝိညာဉ်ပုံပြင် — မာ့ခ်တွိန်း (Mark Twain)
မာ့ခ်တွိန်း ၏ "A Ghost Story" သည် ဂန္ထဝင်မြောက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များဖြင့် စတင်ထားသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် လူသားတို့၏ အယူသီးမှုနှင့် "Cardiff Giant" ဟုခေါ်သော သမိုင်းဝင် လိမ်လည်မှုကြီးကို ထိထိမိမိ သရော်ထားသည့် လက်ရာတခု ဖြစ်သည်။

၁။ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ညတည၏ နိဒါန်း
ကျွန်ုပ်သည် ဘရော့ဒ်ဝေး (Broadway) လမ်းမကြီး၏ အထက်ဘက်ရှိ ရှေးဟောင်းအဆောက်အဦကြီးတခုတွင် အခန်းတခန်း ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ထိုအဆောက်အဦ၏ အထက်ထပ်များသည် လူသူကင်းမဲ့နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ဖုန်မှုန့်များ၊ ပင့်ကူအိမ်များနှင့် အသံတိတ်နေသော အထီးကျန်ခြင်းများကသာ စိုးမိုးထားသည်။ ပထမဆုံးညတွင် ကျွန်ုပ်၏ အခန်းသို့ တက်လှမ်းလာစဉ်၊ တခါမျှ မခံစားဖူးသော ထူးဆန်းသည့် ကြောက်ရွံ့မှုတခုက ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ လှေကားအကွေ့တွင် မမြင်ရသော ပင့်ကူအိမ်မျှင်တခုက ကျွန်ုပ်၏မျက်နှာကို လာရောက်ပွတ်တိုက်သွားသောအခါ၊ ဝိညာဉ်တခု၏ အေးစက်သော လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိသည်။
မိမိအခန်းထဲသို့ရောက်၍ တံခါးကို လုံခြုံစွာပိတ်၊ မီးဖိုထဲတွင် မီးတောက်များကို တဟုန်းဟုန်းတောက်စေလိုက်သောအခါမှသာ စိတ်အနည်းငယ် သက်သာရာရတော့သည်။ ထိုမီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ရင်း အတိတ်ဟောင်းများဆီသို့ စိတ်ကူးယဉ်မျှောပါနေမိသည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြင်ပမှ လေတိုးသံများသည် နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ခတ်နေသော မိုးစက်သံများသည်လည်း တိုးညှင်းသော ရှိုက်သံများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။ လမ်းမပေါ်မှ ခြေသံများ တခုပြီးတခု ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် အထီးကျန်ခြင်းဝေဒနာက ကျွန်ုပ်ကို လွှမ်းမိုးလာလေတော့သည်။
ကျွန်ုပ် အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်ကာ အိပ်မောကျသွားသော်လည်း ရုတ်တရက် နိုးလာချိန်တွင် တစုံတခုကို ထိတ်လန့်တကြား မျှော်လင့်နေမိသည့် ခံစားချက်မျိုး ခံစားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တခုလုံး သင်္ချိုင်းကုန်းတခုလို တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျွန်ုပ်၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံကိုပင် အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။ ထိုစဉ်... အိပ်ရာပေါ်ရှိ စောင်မှာ တစုံတယောက်က အောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲယူနေသကဲ့သို့ လျောကျသွားသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အသက်ပင် မရှူဝံ့တော့ပေ။

၂။ မဖိတ်ခေါ်သော ဧည့်သည်နှင့် ကြီးမားသော ခြေရာ
စောင်မှာ တတိယအကြိမ်မြောက် လျောကျသွားသောအခါ ကျွန်ုပ်၏နှုတ်မှ ကြောက်လန့်တကြား ငိုညည်းသံ ထွက်ပေါ်သွားမိရာ အိပ်ရာခြေရင်းဘက်ဆီမှလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် အေးစက်လှသော ငိုညည်းသံတခု ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အခန်းအတွင်း၌ ဆင်တကောင် လမ်းလျှောက်နေသည့်နှယ် လေးလံလှသော ခြေသံကြီးတခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ်သည် မီးကိုဖွင့်၍ စစ်ဆေးကြည့်ရာ တံခါးများမှာ မူလအတိုင်း သော့ခတ်လျက်ပင် ရှိနေသည်။ "ဒါဟာ အိပ်မက်တခုပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျောင်းဖျရင်း စိတ်အေးလက်အေး ဆေးလိပ်ပိုက်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ သို့သော်... မီးဖိုထဲရှိ ပြာပူများပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်၏ခြေရာထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားလှသော ခြေရာကြီးတခုကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်၏လက်ထဲမှ ဆေးလိပ်ပိုက်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး တကိုယ်လုံး သွေးရောင်ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ အဆောက်အဦအတွင်း၌ သံကြိုးချင်း ရိုက်ခတ်သံများ၊ လျှို့ဝှက်သော တိုးတိုးပြောသံများနှင့် မမြင်ရသော တောင်ပံခတ်သံများ ပြည့်နှက်လာသည်။ ကျွန်ုပ်၏ခေါင်းပေါ်ရှိ မျက်နှာကျက်တွင် မီးလုံးငယ် သုံးလုံး ပေါ်လာပြီး ကျွန်ုပ်၏မျက်နှာပေါ်သို့ နွေးထွေးသော အရည်များအဖြစ် ကျဆင်းလာသည်။ ၎င်းတို့မှာ "သွေးစက်များ" ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်၏ အသိစိတ်က ပြောပြနေသည်။

၃။ ကာဒစ်ဖ် ဘီလူးကြီး၏ ပေါ်လာခြင်း
အမှောင်ထုထဲတွင် မီးခိုးလုံးကြီးကဲ့သို့သော ဧရာမအရာကြီးတခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ဖြည်းညင်းစွာပင် ပုံသဏ္ဌာန်တခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မီးခိုးအလွှာများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကာဒစ်ဖ် ဘီလူးကြီး (Cardiff Giant) ဟုခေါ်သော ဧရာမရုပ်ပွားတော်ကြီးသည် ကျွန်ုပ်၏အရှေ့တွင် မိုး၍ ရပ်နေလေတော့သည်။
ထိုအခါမှ ကျွန်ုပ်၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုမျက်နှာကြီးသည် မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ "ဟေ့... မင်းကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ထိုင်ဖို့ ကုလားထိုင်တလုံးလောက် ရှိရင်တော့ ကောင်းမှာပဲ" ဟု ကျွန်ုပ်က ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်သည်။
သို့သော် သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ရာ "ဂျောက်... ဝုန်း" ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ကုလားထိုင်မှာ ထင်းစိုက်ရန်ပင် မရလောက်အောင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဒုတိယတလုံး၊ ထို့နောက် အိပ်ရာကြီးပါ ပြိုကျပျက်စီးသွားသောအခါ ကျွန်ုပ် စိတ်တိုသွားမိသည်။
"ဒါက ဘာသဘောလဲ? မင်းမှာ ဆင်ခြင်တုံတရားဆိုတာ မရှိဘူးလား? တွေ့သမျှ ပစ္စည်းတွေကို ဖျက်ဆီးတာက မင်းကိုယ်မင်းလည်း နာကျင်အောင် လုပ်နေတာပဲ။ မင်းကိုယ်မင်းလည်း ရှက်သင့်တယ်... မင်းက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ကျွန်ုပ်က ဆူပူလိုက်သည်။

၄။ ဝိညာဉ်၏ ဝေဒနာနှင့် လိမ်လည်မှုကြီး
"ကောင်းပါပြီဗျာ၊ နောက်ထပ် ဘာမှမဖျက်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ? ရာစုနှစ်တခုလုံးလုံး ထိုင်ခွင့်မရခဲ့ဘူးလေ" ဟု သူက မျက်ရည်များဝဲလျက် ပြန်ပြောရှာသည်။ ကျွန်ုပ်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေကာ အနီရောင်ပုဝါတထည် ခြုံပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်ဟာ ဟိုဘက်လမ်းက ပြတိုက်ထဲမှာရှိတဲ့ 'ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းလူသား' ရဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ" ဟု သူက ဝန်ခံသည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို မြေပြန်မြှုပ်ပေးဖို့ လူတွေကို တောင်းဆိုချင်လို့ ညတိုင်း ခြောက်လှန့်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမထူးဘူး။ အခုလည်း မင်းရဲ့အခန်းမှာ မီးအလင်းရောင်မြင်လို့ အစွမ်းကုန် ခြောက်ကြည့်ခဲ့တာပဲ။"
ကျွန်ုပ်က သူ့ကို သနားကရုဏာဖြင့် ကြည့်ရင်း အမှန်တရားကို ပြောပြလိုက်ရသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းသိလား... အဲဒီပြတိုက်ထဲမှာရှိတဲ့ ရုပ်အလောင်းက 'အတု' ကြီးလေ။ တကယ့် 'ကာဒစ်ဖ် ဘီလူးကြီး' ဆိုတာက အယ်လ်ဘနီ (Albany) မှာ ရှိတာ။ မင်းဟာ အတုကြီးကို လိုက်ခြောက်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ဖြစ်နေပြီ။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘီလူးကြီးမှာ အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားရှာသည်။ "ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက်အထိ မိုက်မဲတယ်လို့ တခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းအတုက လူတိုင်းကို လှည့်စားခဲ့ပြီးပြီ၊ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတောင် ပြန်ပြီး လှည့်စားသွားခဲ့ပြီပေါ့!" ဟု ညည်းတွားရင်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
သူ ထွက်သွားသည့်အတွက် ကျွန်ုပ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း၊ သူသည် ကျွန်ုပ်၏ အနီရောင်ပုဝါနှင့် ရေချိုးကန်စောင်ကိုပါ ယူဆောင်သွားခဲ့သည့်အတွက် ပို၍ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတော့သည်။