ဘာသာပြန် ဝတ္ထုတို
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းကြီးတခု စတင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီနေ့ကို အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပါပဲ။ သား အသက် ၈ နှစ်အရွယ်မှာ ပုံမှန်ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးမှုတခု လုပ်ခဲ့ရာကနေ ကျွန်တော် တခါမှ မတွေးထင်ထားတဲ့ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ စစ်ဆေးမှုတွေ အထပ်ထပ်လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဆရာဝန်က သားနဲ့ကျွန်တော်ဟာ ဇီဝဗေဒအရ သွေးသားတော်စပ်မှုမရှိဘူး လို့ ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီစကားလုံးတွေက နားထဲမှာ ဝေးကွာနေသလို၊ ကျွန်တော့်ဘဝနဲ့ မသက်ဆိုင်သလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့... သားရဲ့ ရင်းနှီးလှတဲ့ အပြုံးနဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကို ဗီဇအတိုင်း လှမ်းဆွဲလိုက်တဲ့ သားရဲ့ အမူအရာလေးကို ကြည့်ပြီး တကယ်အရေးကြီးတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။
"ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သွေးသားနဲ့မဟုတ်ဘဲ မေတ္တာနဲ့ပဲ သတ်မှတ်မယ်"
အဲဒီနေ့မှာတင် ကျွန်တော် ရိုးရှင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အတူဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ နှစ်တွေ၊ ရယ်မောသံတွေနဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ အခိုက်အတန့်တွေကသာ ကျွန်တော်တို့ကို မိသားစုအစစ်အမှန် ဖြစ်စေခဲ့တာပါ။ သားရဲ့ ကျောင်းပွဲတွေ၊ အိမ်စာတွေနဲ့ သား လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်တဲ့ ညဉ့်နက်ပိုင်း အချိန်တိုင်းမှာ ကျွန်တော်ဟာ "ဖခင်" တယောက်အနေနဲ့ အမြဲရှိနေပေးခဲ့တယ်။ သားအပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်ကို ဘယ်အရာကမှ ပြောင်းလဲခွင့် မပေးခဲ့ပါဘူး။
သား အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်တဲ့အခါမှာတော့ သားရဲ့ ဇီဝဗေဒအဖေရင်းဆီက ကြီးမားတဲ့ အမွေအနှစ်တခု ရပိုင်ခွင့်ရှိကြောင်း သိလာရပါတယ်။ သားဟာ သူ့ရဲ့ ဇစ်မြစ်ကို ရှာဖွေဖို့ ဝေးကွာတဲ့အရပ်ကို ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ သားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို စူးစမ်းချင်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်တော် ယောကျ်ားတယောက်ပီပီ အပြည့်အဝ ထောက်ခံခဲ့ပေမဲ့ သူထွက်သွားတဲ့အခါ အိမ်ကြီးက မခံမရပ်နိုင်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တာပေါ့။
သားဆီက ဘာသတင်းမှ မရဘဲ ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားတဲ့အခါ သားကို အပြီးအပိုင် ဆုံးရှုံးရပြီလို့တောင် ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၂၅ ရက်အကြာ တညနေမှာတော့... အိမ်နီးချင်းဆီက အလောတကြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတခု လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။
"မြန်မြန်လာပါဦး! မင်းအိမ်ရှေ့မှာ တယောက်ယောက် ရောက်နေတယ်!"
ကျွန်တော် အပြင်ကို ထွက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... သား ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်တဲ့ လူငယ်တယောက် ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော့်သားလေးအတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဘာစကားမှ အများကြီး မပြောဖြစ်ခဲ့ကြဘူး။ သားက ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး ကျွန်တော့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်တယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ သားက သူ့ကိုယ်သူ နားလည်ဖို့အတွက် အချိန်နဲ့ နေရာလိုအပ်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခရီးစဉ်အတွင်းမှာ သူ သဘောပေါက်သွားတာက... အမြဲတမ်း အနားမှာရှိနေပေးခဲ့တဲ့သူ၊ မယိမ်းယိုင်တဲ့ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ မေတ္တာတွေ ပေးခဲ့တဲ့သူကသာ သူ့ရဲ့ မိသားစုအစစ်အမှန် ဆိုတာပါပဲ။
အခုတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေရပြီ။ မိသားစုရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဘဝက ပြင်းပြင်းထန်ထန် စမ်းသပ်ခဲ့ပေမဲ့၊ အဆုံးသတ်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှောင်ကြိုးဟာ ဘယ်အရာနဲ့မှ မဖျက်ဆီးနိုင်အောင် ပိုပြီး ခိုင်မာသွားခဲ့ပါပြီ။
Comments
Post a Comment