ယူရှာအိမ်တော်၏ နိဂုံး (The Fall of the House of Usher) အက်ဂါ အယ်လန် ပိုး (Edgar Allan Poe)

 

ယူရှာအိမ်တော်၏ နိဂုံး (The Fall of the House of Usher)
အက်ဂါ အယ်လန် ပိုး (Edgar Allan Poe)
"သူ့နှလုံးသားသည် ချိတ်ဆွဲထားသော တယောတလက်နှင့် တူ၏။ ထိလိုက်ရုံမျှဖြင့် ချက်ချင်းပင် တုန်ခါသွားတတ်လေသည်။" — ဘာရန်ဂါ
ဆောင်းဦး၏ မှိုင်းညို့ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော နေ့တနေ့တွင် ဖြစ်ပါသည်။ ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်တိုက်တို့သည် မြေပြင်နှင့်ထိလုမတတ် နိမ့်ဆင်းကာ မှောင်မှောင်မှိုင်မှိုင် ရှိနေကြ၏။ ကျွန်ုပ်သည် ခြောက်သွေ့တိတ်ဆိတ်သော ကျေးလက်ဒေသတလျှောက် မြင်းတစီးနှင့် တနေ့လုံး ခရီးနှင်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော House of Usher (ယူရှာအိမ်တော်) ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါသည်။
အိမ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့် ပထမဆုံးအကြည့်၌ပင် ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ရွှင်လန်းမှု မရှိသော စိတ် က ကျွန်ုပ်၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။ မခံမရပ်နိုင်လောက် သည့် ခံစားချက်ပင် ဖြစ်၏။ မှိုတက်နေသော နံရံကြီးများ၊ လစ်လပ်နေသည့် မျက်လုံးအိမ်ကဲ့သို့သော ပြတင်းပေါက်ပေါက်ကြီးများ၊ အမြင့်တွင် ပေါက်နေသည့် ကျူပင်များ နှင့် ဆွေးမြေ့နေသော သစ်ပင်အိုကြီးများ၏ ပင်စည်တို့ကို ငေးကြည့်မိသည့်အခါ စိတ်နှလုံး၌ အေးစက်မှု၊ နစ်မြုပ်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရင်ဝကိုလာစောင့်သော ခံစားမှုမျိုး ခံစားရလေသည်။ ၎င်းသည် ဘိန်းစားတဦး အိပ်မက်မှ နိုးလာချိန်တွင် ခံစားရသည့် ခါးသီးသော လက်တွေ့ဘဝ သို့ စိတ်ကူး ယဥ်ကမ္ဘာမှ ပြုတ်ကျမှုမျိုးနှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူလှပေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဤအိမ်ကြီး၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ရိုဒရစ် ယူရှာ (Roderick Usher) နှင့် ငယ်ဘဝ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ သိုသိပ်လွန်းသော အလေ့အထကြောင့် သူနှင့်ပတ်သက်၍ သိရှိထားသည်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပါသည်။ မကြာသေးမီက သူ၏ထံမှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေးသားထားသော စာတစောင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုစာထဲတွင် သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝေဒနာများကို ဆိုးဆိုးရွားရွားခံစားနေရကြောင်း၊ သူ၏ တဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သည့် ကျွန်ုပ်နှင့် တွေ့ဆုံရပါက သူ၏ စိတ်သောကများ အနည်းငယ် သက်သာနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားပါရှိသည်။ သူ၏ တောင်းဆိုချက်မှာ အလွန်ပင် အားကိုးတကြီး ရှိနေသဖြင့် ကျွန်ုပ်မှာ ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ဤသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
အိမ်ကြီး၏အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ မှောင်မိုက်ရှုပ်ထွေးသော စင်္ကြန်များ၊ နံရံပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း ပန်းချီကားများ၊ ပရိဘောဂများနှင့် သံချပ်ကာဝတ်စုံများက ကျွန်ုပ်ကို ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေပါသည်။ ယူရှာ၏ အခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူမှာ အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်ုပ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ သူ၏ အသားအရောင်မှာ အလောင်းတလောင်းကဲ့သို့ပင် ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများမှာမူ တမူထူးခြားစွာ တောက်ပနေ၏။ သူသည် အာရုံခံစားမှု အလွန်အမင်း စူးရှနေသည့် ရောဂါဝေဒနာကို ခံစားနေရသဖြင့် အစာအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်အရာများကို မစားနိုင်ဘဲ၊ အဝတ်အထည်များ၏ အထိအတွေ့နှင့် ပန်းများ၏ အနံ့ကိုပင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ အထူးသဖြင့် ကြိုးတပ်တူရိယာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံအချို့မှလွဲ၍ ကျန်အသံများကို ကြားလိုက်ရတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတတ်သည်။
သူသည် အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် နေထိုင်နေရပြီး၊ တနေ့တွင် ဤကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ပင် သူ ပျက်စီးရလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ နေအိမ်ကြီးနှင့် ပတ်သက်၍လည်း အယူသည်းသော အစွဲအလမ်းများ ရှိနေပြန်သည်။ အိမ်ကြီး၏ ကျောက်တုံးများ၊ မှိုတက်နေသော နံရံများနှင့် ၎င်း၏အနီးရှိ ရေကန်တို့မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် လေထုက သူ၏ မိသားစု ကံကြမ္မာကို လွှမ်းမိုးထားသည်ဟု သူက ဆိုပါသည်။
ထိုကာလအတွင်း သူ၏ တဦးတည်းသော ညီမဖြစ်သူ မက်ဒလင်း (Madeline) သည်လည်း ဝေဒနာပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသည်။ ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိသည့်နေ့မှာပင် သူမသည် အိပ်ရာထဲသို့ လဲသွားခဲ့ပြီးနောက် တညနေတွင်မူ သူမ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ယူရှာက လာရောက်အသိပေးသည်။ ယူရှာသည် သူမ၏ ရုပ်အလောင်းကို မိသားစု သင်္ချိုင်းသို့ မပို့ဆောင်မီ အိမ်အောက်ထပ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ နှစ်ပတ်ကြာ ယာယီသိမ်းဆည်းထားလိုသည်ဟု ဆိုသဖြင့် ကျွန်ုပ်ကပင် ကူညီပေးခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အိပ်ခန်းအောက် တည့်တည့်တွင်ရှိသော ထိုစိုစွတ်မှောင်မိုက်သည့် ဂူအတွင်း၌ သူမ၏ ခေါင်းတလားကို ထားရှိခဲ့ကြစဉ်၊ သူမ၏ ပါးပြင်နှင့် နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် အပြုံးတခုနှင့် ရှက်သွေးရောင် အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသည်ကို ကျွန်ုပ် သတိထားမိခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာ၊ မုန်တိုင်းထန်သော ညတညတွင် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်မှာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ရှိနေစဉ် ယူရှာသည် မီးခွက်တလုံးကို ကိုင်ကာ ကျွန်ုပ်၏အခန်းထဲသို့ ဖျော့တော့သော မျက်နှာဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို လွှဲပြောင်းနိုင်ရန်အတွက် "Mad Trist" ဟု အမည်ရသော ရှေးဟောင်းပုံပြင်စာအုပ်ကို ဖတ်ပြနေခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ကျွန်ုပ်က စာအုပ်ထဲမှ အသံများအကြောင်းကို ဖတ်ပြလိုက်တိုင်း၊ အိမ်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အလားတူ အက်ကွဲသံ၊ အော်ဟစ်သံနှင့် သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများကို တကယ်ကြားနေရခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ယူရှာသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တုန်ရီရင်း တဖြည်းဖြည်း ရူးသွပ်လာသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတော့သည်။
"မကြားဘူးလား? ငါကြားတယ်... ငါတို့ သူမကို အသက်ရှင်လျက်နဲ့ မြှုပ်နှံမိခဲ့တာ! အခု သူမ လှေကားပေါ် တက်လာနေပြီ။" ဟု သူက အော်ဟစ်လိုက်ချိန်တွင် အခန်းတံခါးကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားခဲ့သည်။
တံခါးဝတွင်မူ သွေးများပေကျံနေသည့် ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော မက်ဒလင်း သည် မောဟိုက်စွာဖြင့် ရပ်နေလေသည်။ ယူရှာသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော်လည်း သူ့ညီမကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သံယောဇဉ်အရှိန်ဖြင့် သူမထံသို့ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားမိသည်။
ယူရှာက မက်ဒလင်းကို အားကိုးတကြီးဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်စဉ်မှာပင် မက်ဒလင်းသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲ၌ပင် နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူထုတ်ကာ အသက်ပျောက်သွားခဲ့သည်။ မိမိလက်ထဲတွင်ပင် ညီမဖြစ်သူ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယူရှာသည် အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး နှလုံးရပ်ကာ သူမနှင့်အတူ ထိုနေရာမှာပင် လဲကျသေဆုံးသွားခဲ့တော့သည်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်ုပ်သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် အစွန်းကုန် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အိမ်ကြီးထဲမှ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။
လမ်းဟောင်းကို ဖြတ်ကျော်စဉ် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သွေးနီရောင် လမင်းကြီးအောက်၌ အိမ်ကြီးပေါ်ရှိ ဇစ်ဇက်ပုံသဏ္ဌာန် အက်ကွဲကြောင်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခဏချင်းမှာပင် အဆောက်အအုံတခုလုံးသည် ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ကြီးထဲသို့ ထာဝရ နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သတည်း။