ရက်ပါချီနီ၏သမီးတော် မူရင်းရေးသားသူ - နာသန်နီရယ် ဟော်သွန်း မြန်မာ သို့ ဆီလျော်အောင် ဘာသာ ပြန်ထားသည်

 

ရက်ပါချီနီ၏သမီးတော်
မူရင်းရေးသားသူ - နာသန်နီရယ် ဟော်သွန်း
မြန်မာ သို့ ဆီလျော်အောင် ဘာသာ ပြန်ထားသည်
(Rappaccini’s Daughter by Nathaniel Hawthorne )
ဂျိုဗန်နီ ဂွာစကွန်တီ အမည်ရှိသော လူငယ်တဦးသည် အီတလီတောင်ပိုင်းဒေသမှ ပါဒူအာမြို့ဟောင်းဆီသို့ ပညာဗဟုသုတ ရှာမှီးရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လူငယ်တဦး၏ တက်ကြွသော မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အနာဂတ်အိပ်မက်များကို အပြည့်အဝ ပိုက်ထုပ်လာခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ရွှေဒင်္ဂါး အနည်းငယ်သာ ပါရှိလေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့၏ စံအိမ်တော်ဟု မထင်မှတ်နိုင်လောက်အောင် ဟောင်းနွမ်းအိုမင်းလှသည့် အဆောက်အအုံကြီးတခု၏ အထပ်မြင့်မှ မှောင်မိုက်သော အခန်းငယ်တခုတွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရသည်။ ထိုအိမ်ကြီးသည် မျိုးသုဉ်းကွယ်ပျောက်သွားပြီဖြစ်သော မိသားစုတစု၏ အမွေအနှစ်တခုဖြစ်ဟန်ရှိပြီး၊ နံရံမျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် အချိန်ကာလ၏ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များအလား အက်ကြောင်းများ ထင်ကျန်နေသည်။ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် အတိတ်၏ အရိပ်အယောင်များက ထိုအခန်းအတွင်းဝယ် ပေါင်းစည်းနွှေပျော်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။
ဂျိုဗန်နီသည် အခန်းအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း မိမိ၏ မွေးရပ်မြေနှင့် ဝေးကွာရခြင်း၏ အထီးကျန်ဝေဒနာကို အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် အိမ်ရှင်မ အဘွားအို လီဆာဘက်တာက သူ့အား ကြင်နာစွာ ကြည့်ရှုရင်း ဤသို့ ဆိုလိုက်သည်။
“အို... လူငယ်တယောက်ရဲ့ သက်ပြင်းချသံက တကယ်ကို နက်နဲလှပါလား။ ဒီအိမ်ကြီးက မှောင်မိုက်လွန်းတယ်လို့ ထင်နေသလား? ဟိုပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို တချက်လောက် ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ နေရောင်ခြည်က မင်းရဲ့စိတ်ကို ကြည်လင်စေပါလိမ့်မယ်။”
ဂျိုဗန်နီသည် အဘွားအို၏ စကားအတိုင်း ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လှမ်းသွားကာ အပြင်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပါဒူအာမြို့၏ နေရောင်ခြည်သည် သူ၏ မွေးရပ်မြေ နေပယ်လ်စ်မြို့ကဲ့သို့ မပူနွေးလှသော်လည်း၊ အောက်ဘက်ရှိ ဥယျာဉ်တခုပေါ်သို့ နူးညံ့စွာ ဖြာကျနေသည်။ ထိုဥယျာဉ်သည် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသလို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားတို့ဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေ၏။
အပင်အမျိုးမျိုးကို စနစ်တကျ ဂရုတစိုက် စိုက်ပျိုးထားပြီး၊ ပန်းပွင့်တို့သည် ရောင်စုံတောက်ပကာ လင်းလက်နေကြသည်။ ဥယျာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပျက်စီးနေသော စကျင်ကျောက်ရေပန်းတခု ရှိနေပြီး၊ ထိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရေစီးသံသည် တိတ်ဆိတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သာယာသော ဂီတသံတပုဒ်ကဲ့သို့ပင် ပျံ့လွင့်နေသည်။
“ဒီဥယျာဉ်က ဒီအိမ်နဲ့ သက်ဆိုင်သလားဗျ?” ဟု ဂျိုဗန်နီက မေးမြန်းလိုက်ရာ၊ လီဆာဘက်တာက “မဟုတ်ပါဘူး ၊ ဒီဥယျာဉ်က နာမည်ကျော် ဆရာဝန်ကြီး ဒေါက်တာ ရက်ပါချီနီ ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားတာပါ။ သူက အပင်တွေကို သာမန်လှပတဲ့ ပန်းတွေလို မမြင်ဘဲ၊ ဆေးဝါးနဲ့ ထူးခြားတဲ့ အစွမ်းသတ္တိရှိတဲ့ အရာတွေအဖြစ် ရှုမြင်သူပါ။ လူတွေ ပြောကြတာတော့ သူဟာ အပင်တွေဆီက အဆိပ်တွေကို စမ်းသပ်ပြီး သဘာဝတရားထက် ပိုမိုပြင်းထန်တဲ့ အရာတွေကို ဖန်တီးနေတယ်လို့ ဆိုကြတယ်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
ဂျိုဗန်နီသည် ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း ဥယျာဉ်ဆီမှ မျက်စိမခွာနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။ ထိုနေရာတွင် ထူးခြားသော အလှတရားရှိသော်လည်း၊ ထိုအလှတရား၏ နောက်ကွယ်ဝယ် မသိနိုင်သော အန္တရာယ်တခု ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ထိုဥယျာဉ်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်းသည် ဂျိုဗန်နီအတွက် နေ့စဉ်အလုပ်တခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တနေ့တွင် ဥယျာဉ်အတွင်း၌ လူတဦး ပေါ်လာသည်။ ထိုသူသည် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကိုယ်ခန္ဓာ သွယ်လျပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ မကျန်းမာသူတဦးကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် စူးရှသော မျက်လုံးများတွင် ဉာဏ်ရည်အလင်းတခု ထင်ရှားနေသော်လည်း၊ ထိုအလင်းတွင် နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့ကာ အေးစက်သော ခံစားချက်တို့သာ ကိန်းအောင်းနေသည်။
သူသည် အပင်များကို လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်မထိဘဲ အလွန်သတိထား၍ ကိုင်တွယ်သည်။ တခါတရံ လက်အိတ်ထူထူများ စွပ်ကာ၊ တခါတရံတွင်မူ မျက်နှာဖုံးစွပ်၍ အပင်များကို စမ်းသပ်တတ်သည်။
“ဒီလူက သဘာဝကို လေ့လာနေသူ မဟုတ်ဘူး... သဘာဝကို စမ်းသပ်ပြီး လွှမ်းမိုးနေသူပဲ” ဟု ဂျိုဗန်နီ တွေးမိသည်။ ထိုစဉ် ထိုသူက အသံမြင့်၍ ခေါ်လိုက်သည်။
“ဘီယက်ထရစ်! ဘီယက်ထရစ်!”
မကြာမီပင် နူးညံ့သာယာသော ဂီတသံကဲ့သို့ အသံလေးတခု တုံ့ပြန်လာပြီး မိန်းကလေးတဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ဂျိုဗန်နီ၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။ သို့သော် သူမ၏ အလှသည် သာမန်လူတို့၏ အလှမျိုးမဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတခုနှင့် ရောယှက်နေသည်။
ဘီယက်ထရစ်သည် ဥယျာဉ်အလယ်ရှိ ခရမ်းရောင်ပန်းများ ပွင့်နေသော ချုံပင်ကြီးကို ချစ်ခင်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး “ငါ့ညီမလေး... ငါ့ရဲ့ အလှတရားလေး...” ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုနေသည်။ ဂျိုဗန်နီ ထိတ်လန့်သွားရသည်မှာ သူမ၏ အနားသို့ ပျံသန်းလာသော အင်းဆက်ပိုးကောင်လေးတကောင်သည် သူမ၏ အသက်ရှူငွေ့နှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တပြိုင်နက် မြေပေါ်သို့ လဲကျသေဆုံးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဂျိုဗန်နီသည် ဘီယက်ထရစ်ကို စွဲလမ်းချစ်ခင်မိသွားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ မိသားစုမိတ်ဆွေ ပါမောက္ခ ဘာဂလီယိုနီက သတိပေးခဲ့သည်။ ရက်ပါချီနီသည် မိမိ၏ သမီးတော်ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက အဆိပ်ပင်များနှင့်အတူ ကြီးပြင်းစေခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ်တိုင်ကပင် အဆိပ်သင့်စေသော လက်နက်တခု ဖြစ်နေကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။
ထို့ထက် ပို၍ ဆိုးဝါးသည်မှာ ဂျိုဗန်နီ ကိုယ်တိုင်လည်း ဘီယက်ထရစ်နှင့် နီးကပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရာမှ အဆိပ်သင့်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှူလိုက်ရုံဖြင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ သေဆုံးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဂျိုဗန်နီ၏ စိတ်ထဲဝယ် ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲလာခဲ့သည်။
“မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ? ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဆိပ်တွေ ပျံ့နှံ့နေပြီ!” ဟု သူက ဘီယက်ထရစ်ကို အပြစ်တင် စွပ်စွဲခဲ့သည်။
ဘီယက်ထရစ်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ဤသည်မှာ သူမ၏ အလိုဆန္ဒမဟုတ်ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရူးသွပ်သော သိပ္ပံစမ်းသပ်မှုသာ ဖြစ်ကြောင်း ဖွင့်ဟခဲ့သည်။ ဂျိုဗန်နီသည် ပါမောက္ခ ဘာဂလီယိုနီ ပေးလိုက်သော “အဆိပ်ဖြေဆေး” ကို သူမအား တိုက်ကျွေးကာ ဤကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
“ဒါကို သောက်လိုက်ပါ ဘီယက်ထရစ်... မင်း ပြန်ပြီး သန့်ရှင်းသွားလိမ့်မယ်”
သို့သော် အဆိပ်နှင့်သာ အသက်ဆက်ခဲ့ရသော ဘီယက်ထရစ်အတွက်မူ၊ အဆိပ်ဖြေဆေးသည် ဆေးမဟုတ်ဘဲ သေစေနိုင်သော လက်နက်တခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆေးရည်ကို သောက်ပြီးနောက် အားအင်များ ကုန်ခမ်းကာ လဲကျသွားခဲ့သည်။
“ဂျိုဗန်နီ... မင်းရဲ့ ချစ်ခြင်းထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပါနေတယ်... ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆိပ်ရှိပေမယ့် ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ သန့်ရှင်းပါတယ်...” ဟု နောက်ဆုံးစကား ဆိုရင်း သူမသည် အသက်ပျောက်သွားခဲ့လေသည်။
ဒေါက်တာ ရက်ပါချီနီသည် မိမိ၏ သိပ္ပံအောင်မြင်မှုဟု ထင်မှတ်ထားသော အရာက သမီးတော်၏ အသက်ကို နုတ်ယူသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အဝေးမှ ပါမောက္ခ ဘာဂလီယိုနီ၏ လှောင်ပြောင်သံက ဥယျာဉ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
“ရက်ပါချီနီ! မင်းရဲ့ သိပ္ပံပညာက နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ဘာပေးခဲ့သလဲ?”
လှပသော ပန်းတပွင့်သည် ရက်စက်လှသော သိပ္ပံပညာနှင့် သံသယစိတ်များကြားဝယ် ထာဝရ ကြွေလွင့်သွားခဲ့ရလေပြီ။