မိုးရွာပြီးနောက် (တက္ကစီဆရာတဦး ရဲ့ မိုး ရွာ တဲ့ နေ့တနေ့ ) မောင်စကား ဖန်တီးသည်

 

မိုးရွာပြီးနောက်
(တက္ကစီဆရာတဦး ရဲ့ မိုး ရွာ တဲ့ နေ့တနေ့ )
မောင်စကား ဖန်တီးသည်

မိုးက သုံးရက်တိတိ မရပ်မနား ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။
လေးရက်မြောက် မနက်ခင်းသို့ ရောက်သောအခါ မွန်ရိုဗီယာမြို့တမြို့လုံး ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်နေသယောင် ခံစားရသည်။ လမ်းမများမှာလည်း လမ်းနှင့်မတူတော့ဘဲ မိုးရေနှင့် ပလပ်စတအမှိုက်များ ရောနှောကာ လှိုင်းတံပိုးထနေသည့် မြစ်ကြောင်းငယ်များသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ မိုးကောင်းကင်မှာလည်း မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များဖြင့် နိမ့်ဆင်းနေကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေသည်။
ဂျိုးဇက်က တက္ကစီရှေ့မှန်ကို အဝတ်စောင်းဖြင့် ပွတ်တိုက်လိုက်သော်လည်း ခဏချင်းပင် ပြန်လည်မှုန်မှိုင်းသွားပြန်သည်။
"ဒီနေ့တော့ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား..." သူ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ သို့သော် အလုပ်မဖြစ်သည့်နေ့များက အိမ်ငှားခကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် သူ ကားစက်နှိုးလိုက်သည်။
ပထမဆုံး ခရီးသည်မှာ ဈေးအနီး ခြေသလုံး အထိ ရေ မြုပ်နေသော အမျိုးသမီးတဦးဖြစ်သည်။ သူမက ကားကို အသည်းအသန် လက်ပြတားသည်။
"ပေးန့်စ်ဗီလ်ကို သွားချင်လို့" ကားပေါ်သို့ ထိုင်လိုက်ရင်း သူမက ပြောသည်။
"ဒီနေ့ လမ်းတွေက တော်တော်ဆိုးတယ်နော်" ဟု ဂျိုးဇက်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုသည်။
"လမ်းတွေက အမြဲတမ်း ဆိုးနေတာပါပဲ" ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။
နောက်ကျိနေသော ရေများကြားတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းလာပြီးနောက် သူမက မမျှော်လင့်ဘဲ စကားတခွန်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မမောင်လေးက မိုးရွာတဲ့နေ့မှာပဲ ဆုံးသွားတာ..."
ဂျိုးဇက်က နောက်ကြည့်မှန်မှတဆင့် သူမကို ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောဖြစ်ပါ။
"မိုးကြောင့် သေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... မိုးရွာပြီးနောက် ဖြစ်လာတဲ့ ရောဂါကြောင့်ပါ။ ဖျားတာ၊ ပြီးတော့ ဆေးရုံမှာ ကုတင်မရှိတာ... အဲဒါက ဆယ်နှစ်လောက်ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမိုးရွာတိုင်း..." သူမ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပသို့ ငေးကြည့်လိုက်ရင်း "အဲဒါတွေကို ပြန်ပြန်သတိရတယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဂျိုးဇက် စတီယာရင်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ "စိတ်မကောင်းပါဘူး" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ထိုစကားလေးကပင် သူမအတွက် လုံလောက်နေပြီ ထင်ရသည်။
သူမ ကားပေါ်က ဆင်းသောအခါ ကားခကို အတိအကျ ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် တံခါးပိတ်ခါနီးတွင်— "လမ်းမှာ သတိထားပါဦး။ မိုးဆိုတာ ရေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု ပြောသွားခဲ့သည်။
ဒုတိယခရီးသည်မှာ မိုးရေစိုရွှဲနေသော လူငယ်တယောက်ဖြစ်သည်။
"မြို့ထဲကို" ဟု သူက ဆိုသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ခဏမျှ ပြုံးရယ်ကာ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။
ထို့နောက် လူငယ်က မေးလိုက်သည်— "ခင်ဗျား ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားချင်ဖူးလား?"
"ဘယ်ကိုလဲ?"
"ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့... ဂါနာလား၊ အမေရိကလား... မိုးရွာလည်း လမ်းတွေ ပျောက်မသွားမယ့် နေရာမျိုးပေါ့"
ဂျိုးဇက် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်— "ဒီနေရာက ငါ့အိမ်လေ"
"အိမ်ဆိုပေမဲ့ နေရတာ ခက်ခဲလွန်းတယ်နော်"
"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အိမ်က အိမ်ပါပဲ"
တတိယမြောက် ခရီးသည်ကတော့ ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ ခါးကုန်းကုန်းနဲ့ အဘိုးအိုတယောက် ဖြစ်သည်။ သူက ဆေးရုံအနီးတွင် ကားတားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"အဘိုး... ဘယ်သွားမလို့လဲ?" ဂျိုးဇက်က မေးလိုက်သည်။
"အိမ်ပြန်မလို့ပါကွယ်... အခြေအနေ ကောင်းသွားပြီ" ဟု အဘိုးက အသံတုန်တုန်လေးဖြင့် ဖြေသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဆေးထုတ်ကလေးတခုကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"လမ်းတွေက ရေကြီးနေတာ... အဘိုး အိမ်ထဲက အိမ်ပြင် ထွက်ရတာ မခက်ဘူးလား"
အဘိုးအိုက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ရေပြင်ကိုကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။ "ဒီထက်ဆိုးတာတွေလည်း ကြုံခဲ့ဖူးပါပြီ မောင်ရင်ရာ။ မီးလောင်တုန်းကလည်း ပြေးခဲ့ရဖူးတယ်၊ သေနတ်သံတွေကြားမှာလည်း ပုန်းခဲ့ရဖူးတယ်။ အခု ဒီမိုးရေလောက်ကတော့ အဘိုးအတွက် အေးဆေးပါပဲ။ ငါတို့က သေမင်းနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် လွဲခဲ့ပြီးမှ အခုထိ အသက်ရှင်နေကြရတာလေ။"
အဘိုးအို ကားပေါ်က ဆင်းသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဂျိုးဇက်တယောက် သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချမိသည်။
ညနေခင်းတွင် မိုးစဲသွားသည်။
လမ်းမများ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသလို လူများလည်း အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာကြသည်။ အလုပ်လုပ်သူ၊ ရယ်မောသူ၊ ဟာသပြောသူများဖြင့် ပြန်လည်စည်ကားလာသည်။
ဂျိုးဇက် ကားထဲတွင်ထိုင်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဒီနေ့တနေ့လုံး သူသည် လူပေါင်းများစွာကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ပုံပြင်များကမူ သူ့ကားထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
ဆုံးရှုံးမှုကို မမေ့နိုင်သေးသော အမျိုးသမီး။
ထွက်ပြေးချင်နေသော လူငယ်။
အသက်ရှင်သန်နေဆဲဖြစ်သော အဘိုးကြီး။
ဒီမြို့ကြီးက အရာအားလုံးကို ထမ်းပိုးထားသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုများ၊ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် အမှတ်တရများ...။ ၎င်းတို့သည် မိုးကဲ့သို့ပင်၊ ရွာချလိုက်ပြီး ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အမှတ်အသားများက ကျန်ရစ်မြဲဖြစ်သည်။
သူ မျက်လုံးကိုဖွင့်ကာ ကားကို ပြန်မောင်းထွက်လိုက်သည်။ မိုးရပ်သွားသော်လည်း ဇာတ်လမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မွန်ရိုဗီယာလမ်းမများထဲသို့...။ မနက်ဖြန် မိုးပြန်ရွာလျှင်လည်း သူ ဆက်မောင်းနေဦးမည်ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့— ဤနေရာ၌ လူတို့သည် ဤသို့ပင် ရှင်သန်ကြသည်။ ခက်ခဲသော်လည်း ကြံ့ကြံ့ခံရင်းပေါ့။