ဘဝ၏ ဆည်းဆာချိန်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်း (ယနေ့ ဘဝနီတိ)
ဘဝ၏ ဆည်းဆာချိန်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်း
မေးခွန်းရှင်၏ ရင်ဖွင့်သံ
ကျွန်မနှင့် အမျိုးသား အိမ်ထောင်သက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ခန့်ကစပြီး သူ့မှာ လှုပ်ရှားသွားလာမှုကို ထိခိုက်စေတဲ့ တဖြည်းဖြည်းဆိုးရွားလာမယ့် ရောဂါတခု ရှိနေကြောင်း သိခဲ့ရပါတယ်။ အစပိုင်းမှာ နှေးကွေးပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ သိသိသာသာကို ကျန်းမာရေး ကျဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။
အခုဆိုရင် သူဟာ အိမ်ထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးနေရပါတယ်။ ကားမောင်းနိုင်သေးပေမဲ့ တနေရာရာကို ရောက်သွားရင် သွားလာဖို့က သူ့အတွက် စိန်ခေါ်မှုတခုပါ။ သူဟာ လူတွန်းလှည်းနဲ့ လမ်းလျှောက် အကူအညီပေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သုံးရသလို လက်ကိုလည်း ကောင်းကောင်း မမြှောက်နိုင်ပါဘူး။ သူ ခဏခဏ ချော်လဲတတ်ပြီး မကြာခင်ကပဲ သူလဲကျလို့ ကျွန်မ မ,မနိုင်တာကြောင့် 911 ကို အကူအညီတောင်းခဲ့ရပါသေးတယ်။ သူ ဘာလေ့ကျင့်ခန်းမှ မလုပ်နိုင်တာကြောင့်လည်း ကိုယ်အလေးချိန် အရမ်းတက်လာပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဟောက်သံနဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကြောင့် ကျွန်မတို့ အခန်းခွဲအိပ်ကြပါတယ်။
ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်နေရသလို အိမ်မှုကိစ္စ၊ အဝတ်လျှော်၊ ဟင်းချက်၊ ဈေးဝယ် အစရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို တယောက်တည်း ထမ်းပိုးထားရပါတယ်။ တချိန်ကတော့ ဒါတွေဟာ ကျွန်မတို့ အတူတူ ဝေမျှလုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေပါ။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ သူက ပုံမှန်ရှိနေသေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ယိုယွင်းလာမှုကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဝမ်းနည်းစရာ၊ စိတ်ဖိစီးစရာနဲ့ ခက်ခဲလွန်းပါတယ်။ အဖော်မဲ့သလိုလည်း ခံစားရပါတယ်။ ကျွန်မမှာ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အတူတူလုပ်ဆောင်နိုင်မယ့် အဖော်တယောက် မရှိတော့သလိုပါပဲ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက်တလျှောက် ခရီးတွေ အများကြီး ထွက်ခဲ့ဖူးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရတော့မယ်၊ အခုတော့ အတူတူ ခရီးသွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။
အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ ကျွန်မအမျိုးသားနဲ့အတူ အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ခံထားရသလို ခံစားနေရပါတယ်။ ဘယ်မှလည်း မသွားနိုင်၊ ဘာမှလည်း မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ သူငယ်ချင်းတချို့ ရှိနေသေးပေမဲ့ တချို့ကတော့ သူ့ရဲ့ မသန်စွမ်းမှုကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရတာမို့ ဝေးကွာသွားကြပါပြီ။
ကျွန်မကတော့ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်ပြီး တသက်လုံး တက်ကြွလှုပ်ရှားခဲ့သူပါ။ ကျွန်မသာ သူ့ကို ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် ပိုပြီး အေးချမ်းတဲ့၊ စိတ်ဖိစီးမှုနည်းတဲ့၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ ဘဝတခုကို ရမှာပါ။ တကိုယ်တည်း ပြန်နေရတာဟာ ကျွန်မအတွက် ကြီးမားတဲ့ သက်သာရာရမှု ဖြစ်မှာဖြစ်သလို ပိုပြီးတော့လည်း ပျော်ရွှင်ရမှာပါ။ ကျွန်မ အဲဒီလို လုပ်ချင်ပေမဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ မလုပ်သင့်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်—အခုလို အချိန်မှာ သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားတာဟာ တကိုယ်ကောင်းဆန်ရာ ရောက်မလားလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ကျန်းမာတဲ့ နှစ်တွေ ကျန်ပါသေးတယ်၊ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝပါ၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝအချိန်တွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းချင်ပါတယ်။
ကျွန်မရဲ့ အကျပ်အတည်းကတော့- ကျွန်မ ဆက်နေသင့်သလား ဒါမှမဟုတ် ထွက်သွားသင့်သလား? — အမည်မဖော်လိုသူ
ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် ၏ အကြံပြုချက်
ယနေ့ခေတ်တွင် စုံတွဲအများစုသည် မိမိတို့ဘာသာ မင်္ဂလာကတိသစ္စာများကို ရေးသားကြသော်လည်း ထိုကတိများတွင် "ကျန်းမာသည်ဖြစ်စေ၊ မကျန်းမာသည်ဖြစ်စေ ချစ်ခင်မြတ်နိုးပါမည်" ဟူသော ကတိကဝတ်မှာ အမြဲပါဝင်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် အပြုအမူကိုသာမက "ခံစားချက်" ကိုပါ ကတိပေးရခြင်းမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေတတ်သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ဖျော်ဖြေမှုတခု မဟုတ်ပါ။ "မြတ်နိုးခြင်း" ကို အပြုအမူဖြင့် ဖော်ပြနိုင်သော်လည်း ၎င်းတွင် တဖက်လူကို တန်ဖိုးရှိသူအဖြစ် မြင်နိုင်၊ ခံစားနိုင်ခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုခံစားချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနိုင်သော်လည်း ထာဝရ တည်မြဲနေမည်ဟုတော့ အာမမခံနိုင်ပါ။ တာဝန်အရသာ လုပ်ဆောင်နေရသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပုံစံသည် အိမ်ထောင်ဖက် တဦးချင်းစီ သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းအချင်းချင်းကြားတွင်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်လင့်ထားသည့် အရာမျိုး မမဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ် ဤသို့ ပြောရခြင်းမှာ သင်၏ ရေးသားချက်တွင် သင့်အမျိုးသား၏ အားနည်းချက်များအတွက် ဝမ်းနည်းနေသော်လည်း သူ့ကို ချစ်နေသေးသည်ဟု ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သင် ဖော်ပြသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် သူသည် သင်လုပ်ဆောင်ရမည့် "အလုပ်စာရင်း" တခု၊ မ,မနိုင်သည့် "ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး" တခုနှင့် သင့်ကိုယ်ပိုင် လိုအပ်ချက်များကို စတေးပြီး ပြုစုနေရသူတဦးအဖြစ်သာ ပေါ်လွင်နေသည်။ သင့်ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံနေရသည့် အိမ်ထောင်ဖက် အများအပြားအတွက် အတွေ့အကြုံမှာ ကွဲပြားနိုင်သည်- ဝမ်းနည်းမှုနှင့် သံယောဇဉ်မှာ ဒွန်တွဲနေတတ်သည်။ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရခြင်းမှာ အထီးကျန်ပြီး ပင်ပန်းသော်လည်း ၎င်းသည် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်တခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ထိုသို့သော မေတ္တာတရား မရှိဘဲ တာဝန်အရသာ လုပ်ဆောင်နေရခြင်းသည် သင့်ကို လုံးဝ လောင်မြိုက် ပင်ပန်းစေနိုင်ပါသည်။
သို့သော်လည်း သင့်တွင် ရွေးချယ်စရာမှာ "နေခြင်း" သို့မဟုတ် "သွားခြင်း" နှစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ် မယုံကြည်ပါ။ ဘဝသည် ထိုမျှလောက် မရိုးရှင်းပါ။ ထင်ရှားသည်မှာ သင်သည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများလွန်း၍ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ပထမဆုံး မေးရမည့် မေးခွန်းမှာ "ထွက်ပြေးမလား" ဆိုသည်ထက် "လက်ရှိ အိမ်ထောင်ရေးအတွင်းမှာပဲ ပိုပြီး နေပျော်တဲ့ ဘဝတခုကို ဖန်တီးနိုင်မလား" ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းကို လက်တွေ့ကျသော အပြောင်းအလဲများဖြင့် စတင်နိုင်ပါသည်။
အကူအညီ ရှာဖွေပါ: ရနိုင်သမျှသော အကူအညီနှင့် ထောက်ပံ့မှုပုံစံများကို ရှာဖွေပါ။
မိမိအတွက် အချိန်ပေးပါ: သင့်အလုပ်တွေကို ဝေမျှနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေခြင်းဖြင့် အိမ်ပြင်ပမှာ အချိန်ဖြုန်းနိုင်ရန်၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် တွေ့ဆုံရန်နှင့် သင့်ကို ပြန်လည်လန်းဆန်းစေမည့် အလုပ်များ သို့မဟုတ် တခါတရံ ခရီးတိုလေးများ တယောက်တည်း ထွက်နိုင်ရန် ကြိုးစားပါ။
ငွေကြေးအရ တတ်နိုင်ပါက: သင့်တွင် ငွေကြေးအရ အဆင်ပြေပါက စနစ်တကျ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူ ငှားရမ်းခြင်းသည် သင့်အတွက်သာမက သင့်အမျိုးသားအတွက်ပါ ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အဆုံးစွန်ထိ ပင်ပန်းနေသော ဇနီးသည်ထက် စိတ်ချရသော အကူအညီပေးသူများက သူ့ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ပြုစုနိုင်ပါလိမ့်မည်။
အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို မချမိဖို့ သတိပေးပါရစေ။ မြတ်နိုးခြင်းဆိုတာ စိတ်ဆန္ဒတခုတည်းနဲ့ ဖန်တီးလို့ မရနိုင်ပေမဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ ကရုဏာတရားကတော့ သင့်ကို လမ်းပြနိုင်ပါသေးတယ်။ သင့်အမျိုးသားနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောကြည့်ပါ (လိုအပ်ရင် နှစ်သိမ့်ဆွေးနွေးသူ တဦးဦးနဲ့ပါ)။ လက်ရှိ အခြေအနေဟာ သင့်အတွက် ဘယ်လောက် ခက်ခဲနေပြီလဲ၊ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ဘာတွေ လိုအပ်နေသလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးပါ။
သင် ရင်ဆိုင်နေရတာဟာ ရှည်လျားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးခရီးမှာ ကြုံတွေ့ရတတ်တဲ့ အလွန်နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတခုပါ။ အိမ်ထောင်ဖက်တဦးက ကျန်းမာရေး အလွန်ချို့တဲ့လာတဲ့အခါ အတူတူ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဘဝပုံစံကို "ပြန်လည် ပုံဖော်" ကြရပါတယ်။ သင့်အတွက် အရေးကြီးဆုံး အလုပ်ကတော့ ထိုဘဝထဲမှာ သင်ကိုယ်တိုင် ပျောက်ဆုံးမသွားစေဘဲ အဆင်ပြေအောင် ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်မလားဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
Comments
Post a Comment