ပင်ရင်း စကားပြေ လက်ရွေးစင်

 

သူတို့... ရောက်နှင့်နေပြီ

ကျွန်မတို့၏ မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ၁၅ နှစ်တိုင်တိုင် သစ္စာရှိရှိ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သော မာရီယာကို ကျွန်မတို့ အလုပ်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုသည် ပို၍ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး လုံခြုံရေးအလွန်တင်းကြပ်သော Gated Community အိမ်ရာသစ်ကြီးသို့ ပြောင်းရွှေ့တော့မည်ဖြစ်သလို၊ ကျွန်မအမျိုးသားကလည်း အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသော မာရီယာထက် ပို၍ ငယ်ရွယ်ဖျတ်လတ်ပြီး ခေတ်မီသည့် ကလေးထိန်းတစ်ဦးကိုသာ အလိုရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မာရီယာသည် ငိုယိုကာ အသနားမခံခဲ့ပါ။ သူမ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်သေတ္တာလေးကို အသာတကြည် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျွန်မသမီးလေးနှစ်ဦး၏ နဖူးကို တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် နမ်းရှုံ့နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေသော စာအိတ်အဖြူတစ်အိတ်ကို ကျွန်မလက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့သည်။

“အိမ်သစ်ကြီးမှာ အရမ်းတိတ်ဆိတ်လွန်းနေပြီလို့ ခံစားရတဲ့အခါကျမှ ဒီစာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပါ...”

သူမ၏ အက်ကွဲကွဲ အသံသည် လေသံမျှသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောအုပ်နက်နက်ထဲသို့ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

---

အိမ်သစ်မှ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ညများ

အိမ်သစ်သို့ရောက်ပြီး သုံးလအကြာတွင် ထူးဆန်းသော ခိုးမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ အိမ်ကြီး၏ တိတ်ဆိတ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အေးစက်မှုက အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်လာချိန်တွင် မာရီယာ မှာခဲ့သော စကားကို သတိရကာ စာအိတ်ကို အလောတကြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

စာအိတ်ထဲတွင် ပါလာသည်မှာ စာတစ်စောင်မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့ အိမ်သစ်၏ ဗိသုကာပုံစံ (Blueprint) ဖြစ်နေသည်။ အိမ်အောက်ထပ် မြေပုံပေါ်တွင် အနီရောင် ကြက်ခြေခတ် ၃ ခုကို ဒေါသတကြီး ခြစ်ထားပြီး အောက်တွင် သွေးအေးစက်စက် စာတစ်ကြောင်း ရေးထားသည်မှာ -

“သူတို့က အိမ်ထဲကို ရောက်နှင့်နေပြီ......”

ကျွန်မ၏ နှလုံးခုန်သံ တိခနဲ ရပ်သွားသည်။ ခေတ်မီပြီး ကျွမ်းကျင်လှပါသည်ဆိုသော ကလေးထိန်းအသစ် ကလိုအီ (Chloe) က သမီးလေးတွေကို ကလပ်ဟောက်စ် (Clubhouse) ဆီ ခေါ်သွားသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း အိမ်ကြီးထဲမှ လေထုက မူမမှန်တော့ပေ။ ကျွန်မ ခြေသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖျောက်ကာ အိမ်အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။ ရေပူစက်ကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုံမှန်ဆိုလျှင် မရှိသင့်သော လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုတံခါးနောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံက ကျွန်မကို ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားစေသည်။ ထိုအသံသည် ကလိုအီ၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ယခင်က ချိုသာသော အသံမျိုးမဟုတ်ဘဲ သွေးအေးရက်စက်သော လေသံဖြင့် -

“ကလေးတွေကိုတော့ ကလပ်ဟောက်စ်ထဲမှာ ပိတ်ထားခဲ့ပြီ။ အချိန်သိပ်မရှိဘူး... မြေအောက်လှိုင်ခေါင်းထဲကနေ ပစ္စည်းတွေ အမြန်သယ်ထုတ်ရအောင်”

---

မိခင်စိတ်နှင့် တုံ့ပြန်မှု

ထိုစကားကို ကြားကြားချင်း ကျွန်မ၏ သွေးထဲတွင် ကြောက်စိတ်ထက် မိခင်စိတ်က ပို၍ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ကျွန်မ အသက်လုကာ အိမ်ပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ ကလပ်ဟောက်စ်၏ မှန်တံခါးကို မြင်မြင်သမျှ အရာတစ်ခုဖြင့် ရိုက်ခွဲကာ ငိုယိုနေသော သမီးလေးနှစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်လာချိန်တွင်တော့ ထိုရာဇဝတ်ဂိုဏ်းသားများသည် မြေအောက်လှိုင်ခေါင်းများမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်များကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

---

သစ္စာတရား၏ ပြန်လာခြင်း

နောက်တစ်ပတ်အကြာတွင် ကျွန်မတို့သည် ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အိမ်ကြီးကို စွန့်ခွာပြီး သာမန်တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။ ခမ်းနားသော ခြံဝင်းများ မရှိတော့သော်လည်း ခိုင်ခံ့သော နံရံများနှင့် လုံခြုံမှုရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျွန်မတို့ ရရှိခဲ့သည်။

နောက်နေ့နံနက် တံခါးခေါက်သံကြောင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မာရီယာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် “ကျွန်မ ပြောသားပဲ” ဆိုသော အောင်နိုင်သူ၏ စကားမျိုး တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါ။ သူမသည် ကျွန်မကို တစ်ချက်မျှ ပြုံးပြကာ အိမ်ထဲသို့ အသာတကြည် ဝင်လာခဲ့သည်။ သမီးလေးနှစ်ယောက်ကို ဖက်လှဲတကင်း နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ ယခင် ၁၅ နှစ်ကအတိုင်း ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက် မနက်စာကို တည်ငြိမ်စွာပင် စတင်ပြင်ဆင်ပေးပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ။ ။

စစ်မှန်သော သစ္စာတရားနှင့် မိသားစုအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာသည် မည်သည့် Resume (လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံ) ပေါ်တွင်မှ မတည်ရှိဘဲ၊ ဘေးအန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်သော အလိုလိုသိမြင်စိတ် (Instinct) ပေါ်တွင်သာ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။