မေတ္တာက ချန်ထားတဲ့ လက်ဆောင် ဘာသာပြန် ဝတ္ထုတို
မေတ္တာက ချန်ထားတဲ့ လက်ဆောင်
ဘာသာပြန် ဝတ္ထုတို
ကျွန်မနာမည်က အယ်လီနာ ဝှစ်မိုးပါ။ ဒီနှစ်ဆောင်းရာသီမှာ ကျွန်မ အသက် (၇၂) နှစ် ရှိပါပြီ။ နှင်းမကျခင်မှာ တောင့်တင်းလာတတ်တဲ့ လက်ချောင်းတွေရယ်၊ မိုးလေဝသဌာနထက် ပိုမှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ညာဘက်ဒူးဆစ်ရယ်က ကျွန်မရဲ့ အဖော်တွေပေါ့။ ပြီးတော့ အိမ်ထဲမှာ လူမရှိဘူးဆိုတာ သိပ်မသိသာအောင် အခန်းလွတ်တွေထဲမှာ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ စကားပြောတတ်တဲ့ အကျင့်လေးလည်း ရှိနေပြီ။
ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်း မာ့ခ် ဆုံးပါးသွားတာ ၆ နှစ်ရှိပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရဲ့ နေရာအနှံ့မှာ သူရှိနေတုန်းပဲ။ ကားဂိုဒေါင်က သူချိတ်ထားတဲ့ ကိရိယာဘုတ်၊ မီးဖိုချောင်စားပွဲပေါ်က သူကျိန်ဆိုပြီး ပြင်ခဲ့တဲ့ မီးခွက်ခြစ်ရာလေး၊ ပြီးတော့ မိုးမလင်းခင်ကတည်းက အမြဲဖွင့်ထားရတဲ့ ဝရန်တာမီးလေး။ "အလင်းရောင်ရှိနေတာက ကြင်နာမှုတမျိုးပဲ" လို့ သူ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။
မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာသော ဧည့်သည်
ပြီးခဲ့တဲ့ နွေဦးမှာ ဘီစကွတ် ရောက်လာတယ်။ သူက ကင်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ရောင် အမွှေးအမျှင်နဲ့ Pit Bull ခွေးတကောင်ပါ။ မျက်လုံးနားမှာ လက်ဗွေရာလောက်ရှိတဲ့ အညိုရောင် အစက်အပြောက်လေး တခုပါတယ်။
လမ်းတဖက်ခြမ်းက အိမ်နီးချင်း မာယာတို့မိသားစုက သူ့ကို မွေးထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘီစကွတ်က ကျွန်မအိမ်ကိုပဲ ခဏခဏ ထွက်လာတတ်တယ်။ တတိယအကြိမ်မြောက်မှာတော့ မာယာက ပြောလာတယ် - "သူ လိုချင်တာ မသိဘူး လို့ ဟန်ဆောင်နေတာကို ရပ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်" တဲ့။
ကျွန်မက ခွေးမမွေးချင်ဘူးလို့ ငြင်းခဲ့ပေမဲ့ ဘီစကွတ်ကတော့ အခန်းထဲကို ရှေ့နေတယောက်လို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဝင်လာပြီး ကော်ဇောပေါ်မှာ အပိုင်နေရာယူလိုက်ပါတော့တယ်။
တိတ်ဆိတ်မှုကို ပြန်လည်စီစဉ်ခြင်း
ဘီစကွတ်က ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။
သူက ကျွန်မရဲ့ အိမ်ဖိနပ်တဖက်ကို နေ့တိုင်း အိပ်ခန်းထဲ ယူသွားတတ်တယ်။
ကျွန်မ စကားတွေ ပိုပြောလာအောင် သူက နားထောင်ပေးတယ်။
ညနေတိုင်း ၅ နာရီ ၄၀ မိနစ် တိတိမှာ သူက အိမ်ရှေ့ပြတင်းပေါက်ကိုသွားပြီး စောင့်နေတတ်တယ်။ အဲဒါက မာ့ခ် အလုပ်ကပြန်လာတတ်တဲ့ အချိန်ဆိုတာ ကျွန်မ နောက်မှ သတိရမိတယ်။
အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မရဲ့ "လက်တွေ" ကို သူ အမြဲစိုက်ကြည့်နေတာပဲ။ မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ လှုပ်ရှားနေတဲ့ လက်တွေကိုပဲ သူက စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေတတ်တယ်။
အလုပ်ရုံထဲက လျှို့ဝှက်ချက်
တနေ့မှာတော့ ကျွန်မသား ဒန်နီရယ် ရောက်လာပြီး မာ့ခ်ရဲ့ အလုပ်ရုံဟောင်းကို ရှင်းလင်းကြတယ်။ ဖုန်တွေတက်နေတဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ဟောင်းလေးတအုပ်ကို တွေ့တဲ့အခါ ဘီစကွတ်က ထူးထူးခြားခြား ထရပ်ပြီး ကြည့်နေခဲ့တယ်။
စာအုပ်ထဲမှာ မာ့ခ်ရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ဒီလို ရေးထားတယ် -
"ငါ အရင်သွားရရင် အယ်လီနာကို ဂရုစိုက်ဖို့ တယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်မယ်။ သူက ခွေးမွေးဖို့ ခေါင်းမာလွန်းလို့ ငါကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးခဲ့မယ်။ သူကို ရွေးချယ်ခွင့်မပေးတဲ့၊ သူရဲ့ အထီးကျန်မှုကို အတင်းဝင်ရောက်ဖျက်ဆီးမယ့် ခေါင်းမာတဲ့ ခွေးတကောင်ကို ငါ လွှတ်လိုက်မယ်။"
မာ့ခ်ဟာ သူ မဆုံးခင်ကတည်းက ဖီးနစ်က ခွေးလေ့ကျင့်ရေးဆရာ သူငယ်ချင်းဆီမှာ ဘီစကွတ်ကို အထူးလေ့ကျင့်ပေးခဲ့တာပါ။ "မုဆိုးမတယောက်ရဲ့ ဘဝထဲကို ဘယ်လိုအတင်းဝင်ယူရမလဲ" ဆိုတာကို ဘီစကွတ်က သင်ယူခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
နှလုံးသားပုံ အမှတ်အသား
အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးကတော့ ဘီစကွတ်ရဲ့ မျက်လုံးနားက အစက်အပြောက်လေးပါပဲ။ သေချာကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါက "နှလုံးသားပုံစံ" လေး ဖြစ်နေတယ်။ ၁၉၇၄ ခုနှစ်၊ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ရှိခဲ့တဲ့ ခွေးလေး Clover မှာလည်း အဲဒီလို အမှတ်အသားမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။
မာ့ခ်ဟာ ကျွန်မ မသိအောင်၊ ကျွန်မ မငြင်းနိုင်အောင် မေတ္တာတရားတွေကို ဘီစကွတ်ရဲ့ ခြေသည်းတွေ၊ အမွှေးအမျှင်တွေထဲမှာ ထည့်ပြီး ပို့ပေးခဲ့တာပါ။
မီးကို ဆက်ဖွင့်ထားခြင်း
အခုတော့ ကျွန်မတို့မှာ ထုံးစံအသစ်တခု ရှိနေပြီ။
ညနေတိုင်း ၅ နာရီ ၄၀ မှာ ဘီစကွတ်နဲ့အတူ အိမ်ရှေ့ပြတင်းပေါက်မှာ ရပ်ပြီး လမ်းမကို ကြည့်နေကြတယ်။ ဘယ်သူမှ ရောက်မလာဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ တယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကိုတော့ ခံစားရတယ်။
မာ့ခ်က ပြောဖူးသလိုပဲ "အလင်းရောင်ရှိနေတာက ကြင်နာမှုတမျိုးပဲ"။
ကျွန်မတို့ ဝရန်တာမီးကို ဆက်ဖွင့်ထားပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချစ်တဲ့သူတွေက တကယ်တော့ ဘယ်တော့မှ ထွက်မသွားဘဲ တနည်းနည်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတတ်လို့ပါပဲ။
Comments
Post a Comment